Wat nu met de Rode Duivels?

Verlies in Wembley

Na het al bij al billijke gelijkspel tegen Montenegro, speelde ons nationale voetbalelftal gisteren tegen Engeland haar 2e match onder bondscoach ad interim Marc Wilmots.
De Belgen domineerden een groot deel van de match, maar kwamen tot weinig uitgespeelde kansen. De Engelsen speelden uitgekookter en zochten sneller diepgang, ook al leken ze lange tijd het spel te ondergaan.
Vooral achterin bleek ons team te broos, de backs op kop.

Reacties als vanouds

De reacties na de match klonken bekend in de oren. Er vielen weinig kritische noten te noteren in de commentaren bij de spelers of de staf.
Dat het niet slecht was of je de match keer op keer domineert, doet niks ter zake. Op tijd en stond moet je presteren en vooral winnen.
Al tijdens Leekens II waren we aan het bouwen aan een elftal en werden missers oogluikend toegelaten, liefst door te verwijzen naar een gebrek aan ervaring.
We hebben dan wel een jong team, hoe durft men te spreken over een gebrek aan ervaring wanneer het leeuwendeel van deze kern al een aantal jaar de basisplaatsen in topcompetities aaneenrijgt en verkozen wordt tot speler van het jaar?

Wilmots als bondscoach?

Nadat Master in loyalty Leekens het Brugse hazenpad koos, moet de bond op zoek naar de man die al dat potentieel kan omzetten in resultaten.
Het WK in 2014 is daarbij hét objectief.
Gisteren werd mijn inziens nogmaals duidelijk dat Wilmots niet dé uitverkorene kan zijn. Wie een match aanpakt zonder uitgesproken spits(en), etaleert een gebrek aan realiteitszin én ambitie.
Daarenboven was de organisatie vaak zoek (zeker achterin), werd er te weinig bewogen, te traag omgeschakeld en amper diepgang gebracht.
Gevolg: veel balbezit, middenveldspel, laterale, korte passing én weinig kansen.
Reken daar de problematiek op de backs bij (Gillet komt het best tot zijn recht als middenvelder en Alderweireld toch wel als CV), alsook de keuze voor Simons (alle respect voor het verleden, maar vandaag is hij geen top meer) en je constateert een aanzienlijk aantal vraagtekens.
En toch beweert Philippe Collin – een tactisch brein dat zich graag focust op het welbevinden van 1 werkgever  - dat het systeem duidelijk werkte. Quoi?

…of toch iemand anders?

Deze generatie heeft nood aan een sterke hand die niet alleen respect afdwingt, maar ook een organisatie op poten kan zetten.
Liefst ook iemand die niet vasthoudt aan geijkte methodes, maar durft vertrekken van het aanwezige talent en in het kader daarvan de beste oplossing kiest.
Waarom bv. met backs spelen als je die niet voorhanden hebt én mede daardoor minder aanvallende pionnen kunt opstellen? Want net in het laatstgenoemde segment hebben we keuze zat.
Een voldoende gebalanceerde 3-5-2 moet zeker mogelijk zijn.

De precieze opstelling is van ondergeschikt belang. Als er maar een team op het veld komt dat lijnen dichtloopt voor elkaar, knokt voor elke morzel grond en zich vrijloopt om maats te helpen.
Voetbal is zò simpel en toch slaagt men er telkens in het zo moeilijk te maken. 
Minder tierlantijntjes, overstapjes en inefficiënte dribbels, méér teamwork, grinta en strijd.
En Gerets, aub. Hij maakt de grootste fout uit zijn carrière door hier niét voor te gaan. Financieel is de man toch al binnen.