Archive | Varia

RSS feed for this section

Waarom we opnieuw startten met HelloFresh

Sinds de geboorte van Lucie zijn we opnieuw begonnen met HelloFresh.

Tot op heden (1 maand later) hebben we het ons geenszins beklaagd:

  • Je dient minder boodschappen te doen tijdens de week.
    Voor HelloFresh heb je in feite enkel basisingrediënten nodig zoals olijfolie, peper & zout en misschien wat bouillon. De rest wordt meegeleverd. Dit was voor ons dé primaire reden om het terug een kans te geven na jarenlange ‘pauze’. Ganse dagen boodschappen doen, zit er minder in nu.
  • Je ontdekt nieuwe smaken & gerechten.
    Iedereen zal het volgende wel herkennen: je hebt vroeg of laat geen inspiratie meer wat je komende week allemaal zult kokkerellen en grijpt vaak terug naar veilige keuzes die je perfect onder de knie hebt. Met HelloFresh dien je hier niet meer over na te denken.
  • Je leert beter koken.
    Toegegeven dat ik nog kan groeien op culinair vlak, maar je leert effectief beter koken met HelloFresh. Voor mezelf betekent dat vooral efficiënter omgaan met recepten, waar het voorheen vaak té lang duurde. Nu ben ik soms al eens onder de indruk van hetgeen ik toch op dat bord weet te toveren. Als je dan positieve feedback krijgt, fleur je helemaal op.
  • Je hebt keuze!
    Toen we enkele jaren terug voor het eerst HelloFresh probeerden, had je nog geen keuzevrijheid. Je koos voor het aantal gerechten, maar had hierna geen keuze meer. Gevolg: soms té complexe (voor mij dan)gerechten of gerechten die je simpelweg minder graag lust. Voortaan heb je elke week de keuze uit maar liefst 10 gerechten, onderverdeeld in subcategorieën als quick & easy, caloriefocus, veggie, original en discovery. Je moet écht een moeilijke eter zijn om hier je gading niet te vinden.
  • Het is gezond en vers.
    Telkens ik de ingrediënten uitpak, ben ik hiervan onder de indruk. Je betaalt ervoor, maar krijgt erg vers, lekker én doorgaans gezond eten.
  • Je hebt minder afval.
    Aangezien je afgemeten porties krijgt, verkwist je minder. Overigens kudos aan de manier waarop alles verpakt wordt: in 1 grote doos zitten 3 zakken die elk 1 gerecht herbergen. Erg praktisch in de frigo alsook nadien bij het koken.

Hellofresh

Er zijn uiteraard ook nadelen aan verbonden:

  • Het is niet goedkoop.
    €43/week voor in totaal 3 gerechten met 2 personen is toch iets duurder dan wanneer je zelf kookt. Anderzijds is die prijs vaak gerechtvaardigd door de versheid, diversiteit en originaliteit aan ingrediënten. Vis ís bv. duur en dan dien je nog het transport te rekenen.
  • Je moét wel koken.
    Het leeuwendeel van de gerechten kan je niet zomaar invriezen. Als je eens geen zin hebt, kan je vaak hooguit 1 dag skippen, aangezien de versheid anders niet gegarandeerd is.
  • Het blijft opletten met pauzes.
    De app is dan écht verbeterd op alle vlak, je dient er wel attent mee om te springen dat je tijdig leveringen pauzeert.

 

 

 

All in all zijn wij dus tevreden gebruikers en zullen we HelloFresh wellicht nog even blijven gebruiken. Zeker niet fulltime, maar regelmatig.
Wie onze recepten wat wil volgen, kan zeker mijn Instagram feed volgen!

Het nakende vaderschap

Na 9 maanden is het bijna zover.
Waar de vrouw uiteraard centraal staat in het hele gebeuren, is het als aanstaande vader toch ook een hele belevenis.

Enkele ‘dad facts’:

  • De voorbereiding is vanzelfsprekend plezant. 🙂
    Soms is’t ‘van moeten’!
    Zij mag in principe nog drinken en alles eten — de sfeer is nog goed.
  • Het verrassende moment — verlossend vond ik erover :-) — staat bol van de emoties.
    Van verbaasd naar opgetogen, van verschrikt tot dat tikkeltje onzekerheid.
    Na een korte looptocht begon het hier stilaan te dagen dat ik vader zou worden. Intens geluk!
  • Je moet meteen aan de slag en dat is RONDUIT VREEMD.
    Ik heb het uiteraard over de zoektocht naar een crèche die van start gaat nog voor je goed en wel beseft waar je aan toe bent. Je weet nog niks van dat kind en je dient al aan te geven wat bepaalde voorkeuren zijn, moet plots nadenken over ‘het praktische’…
    Wij hadden geluk en vonden een crèche in de buurt die ook nog tot 18u30 open is — wie geraakt daar in godsnaam om pakweg 17u?! Vroeg begonnen, is dus echt half gewonnen!
  • De eerste maanden beleef je als koppel op een ongeziene manier, zeker als je zoals wij beslissen te wachten met de aankondiging tot de veilige kaap van 3 maand is gerond.
    Zij mocht m.a.w. niet drinken én dat tijdens de feestdagen. We vreesden het ergste — iemand moest dat wel ontdekken — maar waren perfect voorbereid: altijd alcoholvrije wijn en bier in de koffer en sowieso steeds naast elkaar genesteld. Wanneer ik op Nieuwjaar een Orval tegen mijn goesting bijna ad fundum heb binnengekletst, had ze het toch even lastig. Mijn lever die avond ook. Als bij wonder heeft niemand het echter doorgehad! 🙂
    Gelukkig was ze intussen ook ok en heeft ze niet al te veel vervelende zwangerschapskwaaltjes geleden.
  • De aankondiging zelf kan ook hilarisch zijn.
    Mijn ouders geloofden er bv. niks van, aangezien ‘zij champagne aan het drinken was’.
    Na enkele herhalingen moesten we alsnog een echo boven halen om hen van het tegendeel te overtuigen. 🙂
    Het gelukzalige gevoel erna was navenant. Enige kanttekening: je hebt als koppel geen geheim meer, wat wel zijn charmes had.
  • Alles lijkt nog veraf.
    Na pakweg 4 maanden stonden wij eigenlijk nog niet stil bij het vervolg.
    Intussen vlogen de weken als vanouds voorbij, aangezien je eindelijk weer wat meer kunt buiten komen (dat drinken toch!). Helaas kan ze niet meer alles eten, wég sfeer. 😀 De verhalen over sushi, martino’s, saignant steaks, etc. vliegen me al om de oren. Over Orval zwijg ik in alle stilte.
  • Bezoeken aan de gynaecoloog.
    Momenten die je koestert, die bezoeken aan de gynaecoloog. Ik kan het iedereen aanraden hier zoveel mogelijk bij aanwezig te zijn. Zeker wanneer je echo’s te zien krijgt. Bij de allereerste echo pinkten we beiden een traantje weg en we hadden het lumineuze idee ook beide grootmoeders in spe uit te nodigen op een volgende echo. Fantastisch moment!
    Dat ze tegenwoordig al aardige 3D-beelden kunnen maken, is dan ook weer fascinerend. Zo beleef je het als man toch wat meer van nabij, want verder blijft dat toch vrij beperkt tot ‘stampjes voelen’ en praten tegen de buik.

baby echo

  • All hell breaks loose. Voor de man althans.
    Het besef dat we een lijst moesten samenstellen, met de daaraan gepaard gaande bezoekJES aan winkels, je hebt er engelengeduld voor nodig.
    Wie me een beetje kent, weet dat ik eerder ongeduldig ben, wat in deze dus een walgelijke combinatie bleek.
    Nadat we er eindelijk uit waren welke winkel het zou worden, volgden nog ettelijke bezoeken aan de betreffende winkel. UREN hebben we er gesleten en kennen de winkel intussen van voor naar achter. En ik zweer het je, wanneer je als man dàt punt bereikt waar je moet kiezen welke kleur de kotsdoekjes moeten hebben, snak je naar een zetelmoment met troostende Duvel.
  • Babyborrel of niet.
    Daar hebben we even over getwijfeld, maar aangezien we samen toch een vrij grote familie hebben én heel wat vrienden/kennissen, opteerden we toch maar voor de borrel. Ook hier luidt het devies niet té lang te wachten om de zoektocht op te starten, aangezien heel wat zalen toch vrij lang op voorhand geboekt zijn. Wederom een heleboel knopen door te hakken, iets wat je bovendien niet van de ene dag op de andere kunt doen.
  • Méér praktische zaken.
    Er komt toch wat bij kijken. Verzekeringen, de erkenning (voor de aangifte later), de pamperrekening, de geboortekaartjes… Vooral dat laatste bleek een zwaardere dobber dan verwacht. We hadden een donkerbruin vermoeden dat die kaartjes/doosjes en hele reutemeteut een duit kostten, maar vielen nog achterover van sommige offertes. En we regelden het dan nog zelf met de drukkerijen, zonder tussenpartij!
  • Het uitkijken naar het einde.
    Tegen dat alles zowat geregeld raakt, loopt de zwangerschap naar zijn einde toe. De spanning is bij ons nu te snijden (berekend op 13/08), maar we genieten zeker nog van onze laatste momenten met z’n 2. Net als bij het begin, merken we ook nu weer dat vat vol emoties: enerzijds met gezonde dosis schrik (het doet iets met je leven, goodbye slaap!), anderzijds reikhalzend uitkijkend naar die kleine ukkepuk.

Duimen voor een gezond wonder, want dat is het sowieso.

Zomeruur!

Jullie hebben het ongetwijfeld al gemerkt: ‘de dagen worden langer’. Met de lente voor de deur, krijgen we meer (zon)licht voorgeschoteld. Tot groot jolijt van het overgrote merendeel onder ons, want wie is die grijze, grauwe en vooral koude tijd niet beu?

Voorgeschiedenis

De overgang van wintertijd naar zomertijd werd voor het eerst toegepast in 1916, toen WOI in alle hevigheid plaatsvond. Ook tijdens WOII pasten de Duitsers de maatregel toe. Het merendeel van Europa volgde echter pas na de oliecrisis anno 1973.
Door over te schakelen op de zomertijd hoopte men energie te besparen. Door de klok een uur later te zetten, lijkt het alsof de dag langer wordt. De zon komt later op, maar gaat vooral later onder. In principe komt het er veelal op neer dat ‘Jan met de pet’ quasi de hele dag kan genieten van het daglicht, wat in de wintertijd anders ligt.

Vandaag achterhaald?

Dit jaar begint de zomertijd op 29 maart. Op 25 oktober verzetten we onze klokken weer op het winteruur.
Thans lijkt de maatregel voorbijgestreefd.
Onze energieconsumptie veranderde drastisch, mede ingegeven door een aantal technologische (r)evoluties. Met smart meters kunnen we bv. in real time vanop afstand ons energieverbruik thuis regelen. Deze energiebesparing wordt telkens naar voor geschoven als hét voordeel van de uurregeling.
Planten en dieren lijken het moeilijk te hebben met de overgang, wat ook implicaties heeft op mensen die actief zijn in dergelijke branches.
Veel mensen kennen moeite met de aanpassing van hun bioritme. Uit studies blijkt dat vooral kinderen, ouderen en avondmensen last ondervinden.

Zomeruur!

Ik pleit in feite voor het aanhouden van het zomeruur.
– Het grootste nadeel luidt dat het in de winter langer donker zou zijn ’s morgens.
Nu weet ik niet wat de rest van jullie hiervan denkt, maar ik verkies echt wel wat daglicht als ik ervan kan genieten, ’s avonds dus. ’s Ochtends – zeker in de winter – zijn we toch al gewend aan de in donker verhulde wegen. Wat maakt het dan uit dat het langer donker blijft?
– Een groot voordeel is dan weer dat het het hele jaar door langer klaar blijft. Voor het leeuwendeel van de actieve beroepsbevolking zou het betekenen dat men nog voor het duister thuiskomt na het werk. Nu zien de winters er bij vertrek naar én aankomst na het werk hetzelfde uit: donker. Studies wijzen er eveneens op dat dit klein beetje zonlicht bij thuiskomst voor sommigen voldoende vitamine D kan opleveren om soelaas te bieden tegen de alomgekende winterdip.
– Het grootste voordeel is ongetwijfeld het gedoe met het verzetten van talloze horloges. Alle smart devices ten spijt, blijven er heel wat gewone toestellen over die we keer op keer moeten verzetten. Waarom?

Zomeruur aanhouden dus.
De politiek kan bekvechten over ellendig veel nutteloze zaken, dat ze dit aub eens snel doorvoeren.

Simons verdient hypocriete reacties niet

Gisteren, klokslag 14u, maakte bondscoach Marc Wilmots bekend welke Rode Duivels zullen aantreden op het WK in Brazilië.
Er vielen wat verrassingen te noteren, niet in het minst de selectie van Divock Origi.
Het is echter de niet-selectie van Timmy Simons die het meest ophef veroorzaakte. Helaas ook in negatieve zin.

Niet-selectie begrijpelijk

Laat ons wel wezen: de niet-selectie van een ancien als Simons is – objectief bekeken – begrijpelijk.
Het middenveld is wellicht dé linie bij uitstek waar onze nationale ploeg sterk staat, met toppers als Witsel, De Bruyne, Defour, Fellaini, Dembele, Chadli, … in de rangen.
Iemand als Simons mag dan een mooie carrière achter de rug hebben, hij haalt thans niet het niveau dat deze jongens halen. Laat staan dat hij wekelijks kan aantreden tegen de topploegen die zij bekampen.
Zelfs Radja Nainggolan – toch actief bij AS Roma – viel uit de boot.
Het pleit sowieso voor Wilmots dat hij durft de kaart te trekken van de jeugd en het potentieel. Met louter ervaring win je immers geen prijzen.

Anderzijds is de timing van Wilmots ongelukkig. Met nog 2 cruciale speeldagen voor de boeg in Play-off 1, geeft hij hét huidige boegbeeld van Club Brugge een mokerslag.
Ook hier valt begrip voor te tonen, want hoe langer hij wachtte met de bekendmaking van de ploeg, hoe meer de speculaties daaromtrent gevoed werden.
We kunnen ook de vraag opwerpen waarom hij hem wél steeds selecteerde in de voorrondes, doch nu plots laat vallen.
Je weet sowieso dat, wanneer je hem meeneemt, je kan rekenen op een echte teamspeler die zich neerlegt bij zijn ‘tweederangsrol’.
Het is bij velen anders.

Reacties… onbegrijpelijk

De selectie werd meteen dé topic van de dag in diverse media.
Vooral op social media moest Simons het meteen ontgelden en werd vrij meewarig gedaan over zijn niveau en prestaties.
Er moét kunnen gelachen worden – uiteraard – maar de hypocriete ondertoon stoort.
Is het dan zò erg dat er een speler van deze of gene club geselecteerd zou worden?
Het zou tòch een reserve zijn. Wat als zo’n speler een beslissende penalty zou binnenknallen? Men zou allicht niet juichen.
Het gaat er net om dat je die ploeg steunt, wie het shirt ook draagt. Dàt is supporteren.
Ik heb het bv. allerminst voor types als Vandenborre, maar als hij presteert, who cares?

Helaas vond men het bij Club ook opportuun zich te mengen in de debatten.
Ook Meunier werd naast de selectie gelaten en dat schoot in het verkeerde keelgat, alsof niemand voldeed voor de selectieheer in kwestie.
Het is zonder meer jammer dat men zich in zo’n situatie zó gemakkelijk uit zijn kot laat lokken op dat niveau.
Je schiet er immers niks mee op, au contraire. Het calimero-imago wordt gevoed, net als de frustraties bij de achterban.
Het is evident dat men de eigen spelers in bescherming neemt, doch dit was de verkeerde manier.
Gelukkig excuseerde men zich al intussen.

Meteen communiceren was bij deze onnodig, want er speelden teveel emoties op dat moment.
Het is helaas niet de eerste keer dat Club zich op die manier laat misleiden (cf. kwestie rond de scheidsrechters).
Neen, beter intern aanpakken en het extern voorzichtiger communiceren om vervolgens te presteren op het veld.
Want daar draait het toch allemaal om?

En nu op naar een TOP WK!

Hoe je je motivatie écht kunt terugvinden.

Motivatie blijkt de beste voorspeller te zijn van iemands succes.
Zowel de eigen prestaties als die van anderen worden in aanzienlijke mate beïnvloed door de intrinsieke wil om te slagen.
Wat kan je echter doen om iemand écht te motiveren?

Wetenschappelijk onderbouwde tips

Ik las eerder op de week een goed gestaafd artikel omtrent motivatie.

Men geeft er 4 concrete motivatoren aan:

  1. Geld mag geen intrinsieke motivator zijn.
    De vakliteratuur puilt uit van de artikels hieromtrent.
    Men lijkt het erover eens te zijn dat geld geen intrinsieke motivator kan zijn. Geld is een motiverende factor waarvan het effect vaak snel wegebt.
    Denk maar aan voetballers die na een royale contractverbetering plots een mindere periode kennen.
    De hier eerder bewierookte Dan Pink is dé referentie op dat vlak. Autonomie, meesterschap en duidelijke targets zijn volgens hem dé aangewezen motivatoren.
  2. Spreek emoties aan
    Wanneer je bij mensen kunt doordringen op gevoelsmatig niveau, heb je vaak meer slaagkracht dan wanneer je het louter met feiten probeert.
    Sommige mensen beslissen dan wel voornamelijk op feiten, wanneer men effectief een verandering in gedrag wil bekomen, lijkt de emotionele diepgang aangewezen.
  3. Zingeving
    Een doelloos leven, is geen leven. Hetzelfde geldt voor de functie die je dagelijks uitoefent.
    Het is om die reden belangrijk te weten wat er leeft bij je collega’s en daar tijdig op in te spelen.
    Wie het gevoel krijgt nutteloos werk te leveren, raakt immers snel gedemotiveerd. Tracht mensen te betrekken in wat er reilt en zeilt en geef hen daarenboven taken die aansluiten bij wat ze graag doen.
    Job crafting in de praktijk!
  4. Transparante cultuur
    Een open cultuur waar medewerkers op een aangename manier kunnen werken en waar plaats is voor een eigen, persoonlijke inbreng, scoort.
    Bepaalde organisaties slagen erin dit door te drijven naar een ware ‘holocracy‘, al hoeft het mijn inziens niet zo ver te gaan.

… en 1 praktische mastertip!

Ik moest onlangs op een vrij vreemde manier denken aan motivatie.
Zo verdwijnen er constant mensen uit ons leven, op eender welke leeftijd. Altijd té vroeg.
Het kan nooit kwaad dankbaar en gelukkig te zijn met wat we hebben, net omdat we kunnen doen wat we doen.

Wil je het nog verder drijven?
Ga eens naar het hospitaal en bekijk eens ‘at random’ wie er allemaal rondloopt in vaak heel penibele toestand.
Terwijl wij ons opjutten over kleinigheden, vragen zij zich af ‘hoelang nog’?
Maak er dus iets van, nu je het nog kan! Zoek wat je graag (en goed) doet en ga ervoor.

Jobs’ quotes

Geen betere illustratie van mijn punt, dan onderstaande quotes van wijlen Steve Jobs.
Be inspired!

“When I was 17, I read a quote that went something like: ‘If you live each day as if it was your last, someday you’ll most certainly be right.’ It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: ‘If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?’ And whenever the answer has been ‘no’ for too many days in a row, I know I need to change something.”

“Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

“Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven’t found it yet, keep looking. Don’t settle. As with all matters of the heart, you’ll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don’t settle.”

Being the richest man in the cemetery doesn’t matter to me … Going to bed at night saying we’ve done something wonderful … that’s what matters to me.”