De Rode Duivels en ons (voetbal)geluk

Mirakel nodig?

Morgen staat (voorlopig althans) dé match van het WK 2018 op het programma voor onze Rode Duivels.
Ze treden aan tegen Brazilië, vooraf bestempeld als één van de favorieten op dit WK. En laat het ook een ploeg zijn die toch aan het groeien lijkt, net als grasstruikelaar Neymar, n.b. de duurste voetballer op deze aardkloot. Soit, genoeg over de belangen én de sterkte van de tegenstander.

De underdogpositie

België moet voor eens en voor altijd af van het juk der onderschatting, het gebrek aan chauvinisme en voluit kiezen voor de aanval, grinta en diepgang. Net die factoren zorgden voor het succes van deze generatie én is dé aangewezen aanpak van de Goddelijke kanaries. Sturm und drang, er meteen (en liefst 90 min. lang) voluit invliegen en vooral ook niet teveel nadenken.
Ook de supporters moeten dat meer durven doen. We zijn de underdog – wat hou ik van dat woord in het sportgebeuren – en in principe ‘minder’, maar als team kan je immense zaken bereiken àls je er maar samen voor gaat.

Gedeelde voetbalgekte

Wat ik dezer dagen het meest apprecieer, is dat aangewakkerde vaderlandsgevoel dat anders quasi onbestaande lijkt in België.
Tricolores kleuren gevels, supporters tooien zich in Rode Duivels outfit, gadgets sieren auto’s die anders onaangeroerd blijven… én we zoeken elkaar op. 
De massaschermen hebben ongezien succes, de horeca viert hoogtij en we gaan met zijn allen op in het supporterschap. GEWELDIG.
Gedeelde smart, verheven spontane, ridicule vreugde. Moeten we meer doen, niet? Hopelijk duurt het alleszins nog even!Laat het ook een les zijn voor de hogere piefen die de maatschappij vorm geven. Politici trachten nu al schermtijd te roven van dit prachtWK – de verkiezingen zijn in oktober, jongens – en elkaar de loef af te steken, boven of beneden de gordel.
Focus op het positieve en kies for once voor het algehele belang. En nu ‘Tous ensemble’! 🙂

Waarom we opnieuw startten met HelloFresh

Sinds de geboorte van Lucie zijn we opnieuw begonnen met HelloFresh.

Tot op heden (1 maand later) hebben we het ons geenszins beklaagd:

  • Je dient minder boodschappen te doen tijdens de week.
    Voor HelloFresh heb je in feite enkel basisingrediënten nodig zoals olijfolie, peper & zout en misschien wat bouillon. De rest wordt meegeleverd. Dit was voor ons dé primaire reden om het terug een kans te geven na jarenlange ‘pauze’. Ganse dagen boodschappen doen, zit er minder in nu.
  • Je ontdekt nieuwe smaken & gerechten.
    Iedereen zal het volgende wel herkennen: je hebt vroeg of laat geen inspiratie meer wat je komende week allemaal zult kokkerellen en grijpt vaak terug naar veilige keuzes die je perfect onder de knie hebt. Met HelloFresh dien je hier niet meer over na te denken.
  • Je leert beter koken.
    Toegegeven dat ik nog kan groeien op culinair vlak, maar je leert effectief beter koken met HelloFresh. Voor mezelf betekent dat vooral efficiënter omgaan met recepten, waar het voorheen vaak té lang duurde. Nu ben ik soms al eens onder de indruk van hetgeen ik toch op dat bord weet te toveren. Als je dan positieve feedback krijgt, fleur je helemaal op.
  • Je hebt keuze!
    Toen we enkele jaren terug voor het eerst HelloFresh probeerden, had je nog geen keuzevrijheid. Je koos voor het aantal gerechten, maar had hierna geen keuze meer. Gevolg: soms té complexe (voor mij dan)gerechten of gerechten die je simpelweg minder graag lust. Voortaan heb je elke week de keuze uit maar liefst 10 gerechten, onderverdeeld in subcategorieën als quick & easy, caloriefocus, veggie, original en discovery. Je moet écht een moeilijke eter zijn om hier je gading niet te vinden.
  • Het is gezond en vers.
    Telkens ik de ingrediënten uitpak, ben ik hiervan onder de indruk. Je betaalt ervoor, maar krijgt erg vers, lekker én doorgaans gezond eten.
  • Je hebt minder afval.
    Aangezien je afgemeten porties krijgt, verkwist je minder. Overigens kudos aan de manier waarop alles verpakt wordt: in 1 grote doos zitten 3 zakken die elk 1 gerecht herbergen. Erg praktisch in de frigo alsook nadien bij het koken.

Hellofresh

Er zijn uiteraard ook nadelen aan verbonden:

  • Het is niet goedkoop.
    €43/week voor in totaal 3 gerechten met 2 personen is toch iets duurder dan wanneer je zelf kookt. Anderzijds is die prijs vaak gerechtvaardigd door de versheid, diversiteit en originaliteit aan ingrediënten. Vis ís bv. duur en dan dien je nog het transport te rekenen.
  • Je moét wel koken.
    Het leeuwendeel van de gerechten kan je niet zomaar invriezen. Als je eens geen zin hebt, kan je vaak hooguit 1 dag skippen, aangezien de versheid anders niet gegarandeerd is.
  • Het blijft opletten met pauzes.
    De app is dan écht verbeterd op alle vlak, je dient er wel attent mee om te springen dat je tijdig leveringen pauzeert.

 

 

 

All in all zijn wij dus tevreden gebruikers en zullen we HelloFresh wellicht nog even blijven gebruiken. Zeker niet fulltime, maar regelmatig.
Wie onze recepten wat wil volgen, kan zeker mijn Instagram feed volgen!

Hoe je je iPhone batterij kunt kalibreren

De batterij vormt al langer de achilleshiel van menig smartphone. De meeste smartphones halen maximum het einde van de dag, waar velen geregeld aangewezen zijn op een extra laadbeurt tussendoor of een powerbank.

Niet dat het dé oplossing brengt, maar je kan je iPhone batterij ook zelf wat stretchen door ze geregeld te kalibreren.

Dit doe je als volgt:

  1. Laat je iPhone volledig leeglopen. M.a.w.: tot hij de geest geeft en van zichzelf uit gaat.
  2. Hang je toestel aan de (originele Apple) charger en gebruik hem intussen niet. Integendeel, zet hem bij voorkeur af.
  3. Laat de iPhone minstens enkele uren opladen. Ik doe het zelf min. 3-4u
  4. Start je iPhone opnieuw op met een hard reset. Dit bekom je door de home button en power button (of ‘volume lager button’ bij de nieuwste versies) ingedrukt te houden tot wanneer de iPhone heropstart.

Deze procedure herhaal je best 1 maal per maand. Verwacht zeker geen wondermiddel, maar het helpt om je batterij terug wat richting te geven.

Mobile Vikings pakt uit met eigen Viking app

Mobile Vikings pakte op Rock Werchter uit met een heuse stunt door – dankzij de eigen achterban – een pop-up reclamestand te creëren vlak voor de stand van concurrent Proximus.
Vandaag pakt de mobiele provider uit met een eigen Viking app.
Een korte review!

Check your balance

De Viking app start automatisch in het Balance scherm, waar je in een oogopslag kunt bekijken hoeveel krediet je nog hebt op jouw MV simkaarten.14475209507_f46e5d15b8_o
Je krijgt een knap visueel overzicht van je belwaarde naar andere Vikings, maar tevens naar alle andere netwerken.
Wie bovendien de easy payment manier hanteert om te herladen (of nog Viking Points heeft), kan van deze app gebruik maken om zijn of haar simkaart weer wat fleur te geven.
Hopelijk denkt men in de nabije toekomst ook aan een integratie met bv. de Bancontact applicatie?

Contacts

Op de 2e tab krijgen we een overzicht te zien van al jouw contacten.
Dankzij de alomgekende Vikinghelm weet je meteen wie van jouw vrienden ook tot de Vikings behoort.
Bovenin krijg je een vijftal vrienden te zien waarmee je frequent contact hebt, zodat je hen meteen kunt bellen of sms’en.

Insights!

Dit is zonder meer de leukste feature in deze Viking app.14475020529_db30f56962_o
Hier kan je opsnorren hoelang je al tot het Vikingdom behoort, naar wie je het meest (en hoelang) belt, hoeveel jouw belminuten kosten o.b.v. je verbruik, hoeveel data je nog kan opsouperen, etc.

Keypad en settings

Uiteraard heb je ook een gewoon keypad ter beschikking, zodat je vanuit de app kunt bellen naar manueel in te voeren nummers.
Via de laatste tab kan je een aantal settings aanpassen.
Voorts valt ook hier op hoezeer Mobile Vikings zweert bij customer service: bij settings vind je al hun gegevens terug daaromtrent.

Zonder enige twijfel een leuke app voor alle klanten.
Android gebruikers kunnen hem hier downloaden.
iPhone users kunnen hier terecht.
Men werkt nog aan een versie voor Windows phones.

Fake sollicitaties en de oplossing

Volgens een onderzoek van Unizo dat eerder deze week de pers haalde krijgt 70% van de werkgevers al eens af te rekenen met ‘fake’ sollicitaties: mensen die louter solliciteren om hun werkloosheidsuitkering niet te verliezen.
De zelfstandigenorganisatie riep de desbetreffende werkgevers op om dergelijke gevallen meteen aan de schandpaal te nagelen en door te geven aan de VDAB.
De vakbonden reageerden uiteraard furieus – het mag een wonder heten dat er nog niet gestaakt werd!
Alle gekheid op een stokje: wat is er nu van aan en wat kunnen we in hemelsnaam doen om dergelijke taferelen te vermijden?

1. Sociale fraude moet worden aangepakt

Het staat buiten kijf dat sociale fraude moet bestreden worden en niet willen werken terwijl je daar perfect toe in staat bent én de kansen krijgt, behoort zeker tot die noemer.
Het zijn de zgn. ‘profiteurs’ waar bepaalde populistische politici graag naar verwijzen om hun gram te halen bij nogal wat kiezers.
Ze hebben een punt, maar dan moet men eerst en vooral iets aan de voedingsbodem doen: de minimumlonen zijn te laag in vergelijking met de uitkeringen.
En wie zou in hemelsnaam een week gaan werken, voor wat luttele extra euro’s, terwijl men ook rondkomt zonder uit de zetel te komen?
Bovendien moet de pakkans groter worden, net als de bestraffing.

 2. Kliklijnen zijn géén oplossing

Het brengt ons bij de opinie van Unizo, dat de werkgevers opriep die nepsollicitanten asap door te geven aan de VDAB, zodat zij op hun beurt de RVA konden waarschuwen van die praktijken. De RVA bepaalt nl. of je al dan niet recht hebt op die uitkering.
Het veroorzaakte een storm van protest in tal van media, niet in het minst vanwege de vakbonden. Men laakt er oa. het gebrek aan respect voor sollicitanten, alsook het al te vaak uitblijven van reacties op sollicitaties.
Als Recruiter krijg ik dagelijks te maken met en hele resem contacten/kandidaturen. Ik vind het evident dat wie solliciteert, nadien op de hoogte wordt gebracht.
Er bestaan zelfs automatische replies voor, dus wie zelfs daaraan verzaakt, is gewoon te lui om software in te roepen die het zomaar kan regelen.
Persoonlijk contact primeert, maar wie als recruiter al eens werkte binnen een populaire organisatie, dweilt soms met de kraan open. Het is dan zaak de juiste ATS te gebruiken en vooral de juiste kandidaten eruit te pikken.
Kliklijnen zijn effectief geen oplossing, maar men dient dus wel degelijk paal en perk te stellen aan dergelijke misbruiken. Wat schiet men er ook mee op? Men verdoet elkaars tijd, zonder enige reden.

3. Realistische vacatures vs. realistische sollicitanten

De claim (oa. vanwege sollicitanten en vakbonden) dat ‘iedereen recht heeft op respons’, vind ik onrealistisch.
Ik etaleer het met een voorbeeld.

Bedrijf  X een profiel Y zoekt met minstens 10 jaar ervaring, vlot tweetalig NL-FR, met een aantal technische competenties.
Er reageren een aantal sollicitanten die geen ervaring hebben, geen van beide talen machtig zijn en (soms) ook niet eens de technische capaciteiten kunnen voorleggen.

In dergelijke gevallen gaat het gewoon om een waste of time. Sollicitanten mogen (moéten!) zich niet laten afschrikken, want een heleboel organisaties zoeken (tegen alle advies in) nu eenmaal graag het schaap met 5 poten. Als sollicitant moet je daarentegen ook realistisch zijn. Als je écht amper beantwoordt aan wat men zoekt, waarom überhaupt reageren?
Anderzijds gaat die vlieger ook op voor de organisaties. Zij dienen zich meer bewust te worden van de markt en niet steeds op zoek geen naar dé high potentials die aan alle vereisten voldoen. Hét profiel bestaat niet en moet met meer realisme bekeken worden. Ook minder in termen van vereisten – wat een afgrijselijk woord – maar eerder in termen van competenties en taken die men tot een goed einde kan brengen.

Het gaat om mensen, in beide richtingen. Mits wat realisme én respect voor elkaar, zouden we al veel verder komen.