De Rode Duivels en ons (voetbal)geluk

Mirakel nodig?

Morgen staat (voorlopig althans) dé match van het WK 2018 op het programma voor onze Rode Duivels.
Ze treden aan tegen Brazilië, vooraf bestempeld als één van de favorieten op dit WK. En laat het ook een ploeg zijn die toch aan het groeien lijkt, net als grasstruikelaar Neymar, n.b. de duurste voetballer op deze aardkloot. Soit, genoeg over de belangen én de sterkte van de tegenstander.

De underdogpositie

België moet voor eens en voor altijd af van het juk der onderschatting, het gebrek aan chauvinisme en voluit kiezen voor de aanval, grinta en diepgang. Net die factoren zorgden voor het succes van deze generatie én is dé aangewezen aanpak van de Goddelijke kanaries. Sturm und drang, er meteen (en liefst 90 min. lang) voluit invliegen en vooral ook niet teveel nadenken.
Ook de supporters moeten dat meer durven doen. We zijn de underdog – wat hou ik van dat woord in het sportgebeuren – en in principe ‘minder’, maar als team kan je immense zaken bereiken àls je er maar samen voor gaat.

Gedeelde voetbalgekte

Wat ik dezer dagen het meest apprecieer, is dat aangewakkerde vaderlandsgevoel dat anders quasi onbestaande lijkt in België.
Tricolores kleuren gevels, supporters tooien zich in Rode Duivels outfit, gadgets sieren auto’s die anders onaangeroerd blijven… én we zoeken elkaar op. 
De massaschermen hebben ongezien succes, de horeca viert hoogtij en we gaan met zijn allen op in het supporterschap. GEWELDIG.
Gedeelde smart, verheven spontane, ridicule vreugde. Moeten we meer doen, niet? Hopelijk duurt het alleszins nog even!Laat het ook een les zijn voor de hogere piefen die de maatschappij vorm geven. Politici trachten nu al schermtijd te roven van dit prachtWK – de verkiezingen zijn in oktober, jongens – en elkaar de loef af te steken, boven of beneden de gordel.
Focus op het positieve en kies for once voor het algehele belang. En nu ‘Tous ensemble’! 🙂

Wie wordt de nieuwe trainer van Club Brugge?

De Jupiler Pro League is dit weekend toe aan de 15e speeldag.
Club Brugge  – tot voor kort de onbetwistbare leider – is teruggezakt naar een zieltogende 8e plaats. Biedt een nieuwe trainer echter soelaas?

Leekens
De exit van Leekens kan bezwaarlijk verrassend genoemd worden.
De jobhopper was toe aan de zoveelste club van zijn hart en stond voordien zelden garant voor succes aan de top.
Hij was bovenal té laf in zijn aanpak. Behouden opstellingen, een ontieglijk zwak functionerende verdediging en té halsstarrig vasthouden aan bepaalde spelers – Jørgensen was bv. een schim van de speler die hij zou moeten zijn – zorgden voor een opvallende terugval. Dat de ploeg ondermaats presteerde tegen ploegen als Lierse en OHL deed hem definitief de das om.
Wat mij zelf het meest stoorde, was zijn gewauwel in de pers. Het zou kunnen doorgaan als metafoor voor het geleverde spel. Vakkundig rond de kwestie heen dribbelen zonder kant, noch wal te raken.
Leekens is een gladde paling die al lang zijn schaapjes op het droge heeft en vooral uitblinkt in persoonlijke marketing. Het smeden van een hechte groep op langere termijn is echter minder aan hem besteed.
De vox populi sloeg om in negativiteit en het ambitieuze bestuur zag zich genoodzaakt hieraan te gehoorzamen. Een dure beslissing, aangezien de opzegvergoeding niet min zal geweest zijn.

En nu?
Ook assistent Verkempinck mocht zijn biezen pakken, waardoor good old Phille Clement opschoof in de rangorde.
Laatstgenoemde miste zijn debuut niet. Tegen Newcastle zagen we een bij vlagen herboren Club, dat eindelijk weer streed als een groep.
Het resultaat – een draw tegen een fel gewijzigd Newcastle – is minder opzienbarend, maar het spelniveau en de inzet logen er niet om. Het kán een momentopname zijn, maar het Leekens-effect leek bevrijdend te werken.
De hamvraag is wie er nu aan zet dient te komen.
In de wandelgangen weerklinken grotere namen als Van Marwijk en Garrido, maar is dat echt nodig?
De afgelopen seizoenen wisselde Club Brugge van trainer dat het een aard had. Daum en Leekens waren niet bepaald goedkope vogels.
Het bestuur gooide er tonnen € tegenaan, net zoals men fel investeerde in het team.
Wie dan een 8e plaats bekleedt, dient zich ernstig vragen te stellen.
Niet dat Clement dé oplossing is op lange termijn, naar mijn bescheiden mening verdient hij een kans. Als hij er in slaagt de grinta van de afgelopen match in de groep te slijpen én een deftige verdediging op poten kan zetten, heeft deze ploeg veel mogelijkheden. Offensief zit hier muziek in. Defensief is het evenwel huilen met de pet op. De Clubscouts die mannen als Almebäck en Figueras een positief rapport gaven, moeten stante pede voor de spiegel post vatten. Alsof we in de jeugd geen kerels hebben die op miniemenniveau verdedigen?

Soit, in plaats van trainers – hetzelfde geldt voor spelers – louter aan te trekken o.b.v. hun palmares, zou men beter moeten peilen naar de intrinsieke motivatie.
Bekijk de case Wilmots – Advocaat en trek uw conclusies, bestuur.
En, aub, back to the roots. Professionaliseren is 1 ding, identiteit verloochenen een heel andere zaak.

Jupiler Pro League (2012-2013) – Tussentijdse analyse

Met de winter voor de deur, is de tijd rijp voor een eerste analyse van de Jupiler Pro League anno 2012-2013.
Waar vinden we de grootste verrassingen terug?

De top

Kampioen Anderlecht draait momenteel mee bovenin, maar die statistiek verhult veel.
Hoewel ze zich (na ettelijke voorafgaande debacles in de inkomhal van de Champions League) eindelijk nog eens wisten te kwalificeren voor het kampioenenbal, krijgen de fans amper champagnevoetbal geserveerd in het Astridpark. Ze zijn er precies té afhankelijk geworden van de grillige Mbokani, die de ene keer een ganse verdediging op een hoopje dribbelt om de week erop zijn voet abrupt in het gezicht van een tegenstander te planten. En wat gezegd van Jovanovic? Hij kán het nog, maar viel het niet te verwachten dat hij op zijn leeftijd af en toe een lichte terugval zou kennen? Met bovendien de langdurige blessure (en transferpolemiek) van Suarez, kan RSCA beter uitkijken naar versterking in het aanvallend compartiment. De Sutter speelde zich dan weer in de gratie, hij is geen spits die op het Europese toneel matchen zal beslissen – toch niet tegen toppers. En hoe zal de langdurige blessure van Cyriac evolueren?
Ook in het middenveld kampen ze met een aantal vraagtekens. Biglia kent niet zijn meest succesvolle seizoen en komt Vargas boven water? En wat met Molins, eveneens met veel tromgeroffel binnengehaald?
Achterin ziet de situatie er iets beter uit, al kunnen we moeilijk stellen dat Anderlecht een topdefensie heeft. Ook al lijkt Nuytinck best een aanwinst en komen Deschacht en Gillet weer tot hun recht.
Toch heb ik mijn twijfels of deze ploeg met de titel aan de haal zal gaan. Heeft de groep voldoende honger én zal men niet teveel focussen op geldgewin in Europa? Indien alle pionnen op hun plaats vallen, zijn ze echter de te kloppen ploeg.

Racing Genk lijkt me dan weer dé outsider voor het kampioenschap. Van de toppers spelen ze veruit het mooiste voetbal en ook in Europa loopt de trein meer dan behoorlijk.
Vooral voorin baadt dit elftal van weelde. Vossen verkeert in de vorm van zijn leven, De Ceulaer is voorlopig een voltreffer en dan heb je nog mannen als Kennedy, Barda, etc. achter de hand. Bovendien heeft deze ploeg een sterke centrale as, waar stabiliteit, inzet, kracht en creativiteit aanwezig zijn. Het inkomende transferverkeer viel zeker niet tegen. Gorius is dan geen Europese topper als De Bruyne, op Belgisch niveau biedt hij voldoende meerwaarde. En zo hebben ze er nog bij de Limburgers: vrij goede spelers die als team boven de middelmaat uit stijgen.

Bij zowel Standard als Gent  noteren we andere signalen.
Zeker aan de boorden van de Maas is het de laatste tijd kommer en kwel. Ik trap een open deur in, maar een vingerwijzing naar dhr. Duchâtelet is onontbeerlijk bij de malaise in Luik.
Wie sterren als Witsel, Fellaini, Tchité, Cyriac, etc. laat vertrekken, dient vooral te focussen op kwaliteit. En net dat laatste deed men niet. Wie alle heil verwacht van Ogunjimi, kent geen knijt van voetbal. Mark my words: zolang Roland de scepter zwaait bij Standard, halen ze geen titels meer.
Bij Gent verdient de scouting alsook het management alle krediet voor de manier waarop ze de laatste jaren zowel een financiële als sportieve kloof gedicht hebben.
Een aantal toppers werden telkens voor een prikje aangekocht om vervolgens voor een veelvoud versast te worden naar de top in binnen- of buitenland. Zoals wel meer, durft het dan al eens naar de hoofden stijgen van menig supporter of bestuurslid. Net zoals bij Standard, verzaakte men het uitgaande verkeer waardig te vervangen. Niet dat bv. Smolders absolute top is, maar samen met Thijs en Jørgensen had Gent een knap trio op het middenveld. En wie zet nu zijn geld op een 35-jarige Thijs? Gent heeft zeker een aantal leuke spelers, maar al bij al een te matige ploeg.
Als er dan iemand in kan slagen daaruit een waardig geheel te kneden, is het Sollied wel. Anderzijds is zowat elke speler het beu na een aantal jaar Sollied. Telkens dezelfde oefeningen afhaspelen, hetzelfde systeem hanteren én een basiselftal waar hij zelden van afwijkt… Tel daar de vrijheid bij waar sommige spelers niet mee om kunnen en je krijgt een gevaarlijke cocktail. Benieuwd wie hem zal opvolgen, maar Gent raakt zeker bij PO1. Bij Standard heb ik sterke twijfels.

Zulte-Waregem staat met stip genoteerd als revelatie.
Dury mag dan geen trainer zijn voor een topclub waar men dagelijks de poten van zijn stoel zaagt, aan de Gaverbeek zet hij keer op keer prestaties neer. Ook hier met al bij al beperkt materiaal. Hetzelfde kan – niet voor de eerste keer – gezegd worden van Vanhaezebrouck bij Kortrijk. Fantastisch hoe hij ze laat voetballen, vanuit een vrij aanvallende visie.

Ons Club
Ik heb het bewust nog niet over Club Brugge – mijn geliefkoosde team – gehad.
De verwachtingen waren bij aanvang van het seizoen hooggespannen. De geldbeugel werd prompt opengerukt en met ondermeer Tchité en Jørgensen werden toptransfers verwezenlijkt.
Er werd ook met man en macht voor gezorgd dat sterkhouders als Odjidja en Refaelov bleven. Georges Leekens besteeg de troon die Daum achterliet. Eén doel stond logischerwijs centraal: de titel.
Het bestuur kan enkel tevreden zijn met die oppergaai, zoniet heeft het haar werk niet goed genoeg gedaan. Wie zoveel geld in een ploeg pompt, wil resultaat.
Toch is het momenteel verre van peis en vree bij Club.
Akkoord, er zijn thans té veel geblesseerden. Van het rijtje Donk, Larsen, Stenman, Zimling, Meunier en Tchité heeft minstens de helft een basisplaats. Bovendien waren er nog een aantal schorsingen en kleinere blessures die roet in het eten gooiden. Dan nog moet je met de beschikbare kern een deftige ploeg kunnen neerplanten. Er zijn immers teams die  het met minder moeten rooien. Teams als OHL en Lokeren, waar we recent de duimen voor moesten leggen.
Soit, ik mis een duidelijke lijn, een ploeg die als dusdanig voor elke morzel grond knokt. Het idyllische beeld dat zo’n ploeg er ooit terug komt (ik groeide op met helden als Vander Elst, Ceulemans, Borkelmans, Verheyen, etc.), laat ik bewust voor wat het is. Maar dat er een coherent geheel zou moeten staan, is nu toch klinkklaar. En als je uit zo’n omvangrijke kern nog niet eens een geolied geheel kunt maken, wat ben je dan waard als trainer? In – let’s be fair – begod de Jupiler Pro League?
Met de aanwezige mogelijkheden moet je meer kunnen doen. Punten halen én mooi voetbal spelen is zeker niet onmogelijk met deze kern. De vermaledijde Leekens krijgt tegenwoordig de wind van voor, al is het geheugen van een supporter uiteraard niks waard. Met de voorbije 2 à 3 matchen is zijn referentiekader al snel verkleurd.
Al moet ik grif toegeven dat ik die mensen kan bijtreden die niet of minder geloven in Leekens. Hij greep al te vaak terug naar té behouden opstellingen en oogt mijn inziens vaak te laf in tactische ingrepen. Om nog te zwijgen over zijn uitlatingen na een snertmatch. Maar we zijn er voor 90%, zeker?
Deze kern grossiert in offensieve rijkdom. Gebruik die dan toch optimaal? Vazquez is dé man bij uitstek die mensen als Bacca en Tchité (niet toevallig dé kanjers in het aanvallende segment) perfect kan aanspelen: op snelheid/maat en in de diepte. Wanneer hij niet speelt, zien we al te vaak een gebrei waar zelfs vele oma’s beter raad mee weten.
Achterin zijn er inderdaad een aantal belangrijke pionnen afwezig, maar dan nog moet je mits enige organisatie het preminiemenniveau kunnen overstijgen. Speel desnoods met 3 waardige verdedigers, want een Almebäck is dat echt wel niet. En de jonge Engels voor de leeuwen gooien tijdens de snertmatch in Bordeaux, was pas echt een kapitale blunder.
Meer lef naast én op het veld aub. Daum was misschien defensief/organisatorisch ingesteld, maar het was tenminste iemand die ervoor kon zorgen dat er een ploeg stond die presteerde. En iemand die stelde waar het op stond, i.p.v. de slapstick van Leekens. Die blijft toch niet bij 90% van zijn clubs.

Overigens nog een pleidooi voor de communicatie bij Club. Snel, to the point reagerend op alle uithalen, die vaak op weinig gebaseerd zijn. Hoge bomen… placht ik bijna te zeggen. Eerst toch maar een prijs pakken?

Flop

Wat de flops betreft, kan ik het in feite kort houden.
Cercle bengelt samen met Waasland-Beveren onderaan. Bij laatstgenoemde werd dat verwacht (promoveren en vervolgens een bus nieuwelingen aankopen, bewijst een duidelijk gebrek aan visie), bij de vereniging helemaal niet. Wie echter niet ingrijpt wanneer je over een kern dertigers beschikt (in voetballand zijn dat gepensioneerden) én dan nog 2 dertigers binnenhaalt (alsof Wils en de eerder genoemde Smolders een ploeg kunnen redden), snapt het hoegenaamd niet. Wat met de succesvolle jeugdopleiding? Peeters bekocht het gisteren met zijn job, maar het zou me ten stelligste verbazen dat het met een andere T1 beter zou gaan.
Charleroi (de duivenpier als vanouds) en Lierse (besparingen van de Egyptische clan) zijn geen verassingen in de kelder, maar kunnen maar beter op hun tellen letten.

Benieuwd naar andere visies, post gerust!

 

Club klaar voor 2012-2013?

Dit weekend trappen de eersteklassers de nieuwe voetbalcompetitie op gang.
De competitieformule blijft nog even ongewijzigd, maar op transfervlak vielen meer veranderingen te noteren.
Wat met Club Brugge?

Schoon schip

Met de aanwerving van Georges Leekens heeft het vernieuwde bestuur na Herr Daum opnieuw een ‘eigen’ trainer aangesteld.
Sterker nog, ouwe getrouwe Dany Verlinden mocht eveneens de koffers pakken om plaats te ruimen voor Philippe Vande Walle. In se geen verrassing, aangezien Mac the knife en Vande Walle eerder al goed samenwerkten bij Kortrijk en de nationale ploeg.
Fluppe kan mijn inziens moeilijk een verzwakking betekenen t.o.v. Verlinden. De doorbraak van de getalenteerde D’Hoest en het bijschaven van Jorgacevic’ werkpunten (cf. uittrappen), lijken me concrete doelstellingen.
Voor Leekens ligt de lat zo hoog mogelijk. Beter doen dan verleden jaar, betekent dit jaar de oppergaai grijpen.

Versterkte, brede kern

Het bestuur spaarde kosten, noch moeite om de kern verder uit te diepen.
Er werd met Jørgensen, Buysse, Larsen en Trickovski duchtig ingekocht op diverse posities, maar dé transfer van deze zomer mercato is toch Meme Tchité.
Dankzij een gunstige opstapclausule kon het aanvallende woelwater Standard verlaten voor ongeveer € 1,4 miljoen. Voor iemand met zijn potentieel is dat toch een prikje.
Op die manier is elke positie dubbel bezet, wat Leekens heel wat mogelijkheden biedt. De keerzijde van die medaille is dat het op termijn moeilijk zal worden alle spelers tevreden te houden.

Teveel luxe?

Vooral in het aanvallende compartiment baadt de kern in weelde.
Voorin heb je met Bacca, Vleminckx, Akpala, Tchité en eventueel Vazquez (hangende spits) een in België bijna ongeziene luxe.
Op de flanken (indien Leekens uitpakt met een 4-3-3, zoals het er meer en meer naar uitziet) heb je op links Refaelov versus Lestienne en op rechts Trickovski in de balans met Meunier.
In het middenveld wordt het helemaal te gek als we met 3 uitpakken. Jørgensen en Zimling lijken zekerheden, maar dan zijn er nog Blondel, Odjidja, Van Acker en Vazquez.

Defensieve lacunes

Enkel achterin vind ik de situatie wat minder rooskleurig.
Vorig seizoen ontgoochelden nieuwkomers als Almebäck en Högli. Figueras wisselde hoogtes af met laagtes en verdient nog krediet.
Op rechtsachter krijgt Hoefkens de voorkeur. Qua mentaliteit valt er weinig op aan te merken, maar naar volgend seizoen moet men toch op zoek naar een betere oplossing dan iemand van 34 die toch zijn beste niveau gehad heeft. Bovendien zou hij beter éérst presteren op het veld i.p.v. constant gratuit uit te halen via Twitter.
Centraal krijgt Donk zeker een basisstek en liggen nieuweling Larsen en Figueras in balans, tenzij laatstgenoemde de linksback voor zijn rekening neemt.
Dé betere linksback – Stenman – ligt nog even in de lappenmand en Buysse vindt voorlopig zijn draai niet.
In doel is Jorgacevic de gekende nummer 1.

Terechte titelaspiraties?

Wie de kern jaar na jaar zo versterkt en stilaan omgevormd heeft tot een geheel dat volledig in de nieuwe visie past, is bijna verplicht mee te doen voor de titel.
Een topclub zou dat elk jaar moeten doen, maar dat blijft een bijna utopisch doel. Sowieso snakt Club nog eens naar de titel, wat al geleden is van 2005. Men moet echter niet té hoog van de toren blazen, want de concurrentie is  niet min.
Anderlecht is en blijft voor mijn part dé gedoodverfde titelkandidaat, zelfs na de verkoop van Suarez. Verder hielden ze de kern bij elkaar en als ze de smak geld (€ 15 miljoen voor iemand die 1 jaar goed gepresteerd heeft) van de Argentijn goed weten te besteden, hebben ook zij een erg ruime, kwalitatieve kern. Bovendien zullen langdurig geblesseerden Vargas en Molins terug van de partij zijn.
AA Gent zag heel wat mensen vertrekken, maar zal er alleszins wel weer staan. Bovendien schieten ze vaak laat in gang op de transfermarkt.
Racing Genk zag sterkhouder De Bruyne vertrekken, maar haalde met Gorius dan weer een andere potentiële leider in huis.
In Standard heb ik dan weer minder vertrouwen. Sclessin lijkt weer de duivenpier als vanouds en tegenover vertrekkers Cyriac en Tchité plaatst men de gehuurde Ogunjimi. Eufemistisch gesteld is dat een ferme gok.
Het wordt dus uitkijken naar scherprechters die zich zullen mengen in play-off 1. Beerschot haalde een resem spelers én Koster in huis, dus dat wordt smullen. KV Kortrijk staat voor het jaar van de bevestiging en KV Mechelen roerde zich al in de voorbereiding tegen ondermeer Club-killer Getafe.

Laat ons hopen op een mooie, spannende competitie!

Wilmots for Bondscoach

Topgeneratie

Ik vroeg me eerder deze week al af hoe het verder moest met onze ‘nationale trots’.
Na jaren kommer en kwel is aanwezigheid op de volgende grote afspraak (WK 2014 in Brazilië) een absolute must. Temeer omdat we over een zelden geziene weelde beschikken op bijna alle posities.
Bijna, want achterin baden we minder in luxe. Centrale verdedigers zat, doch de backs zijn dun gezaaid.
Ik opperde dan ook al om in een ander systeem te spelen. Je hebt dan nog veel mogelijkheden. Een 3-5-2 in balbezit kan bv. zeer goed een veredelde 5-3-2 worden als we defensief aan de bak moeten.
Wat er ook van zij, de tactiek doet er minder toe. Er moet vooral een team staan. Een ploeg die samenwerkt, elkaar ondersteunt en helpt waar nodig. Een geolied geheel dat het spelletje eenvoudig doet lijken.
Wie erin slaagt het simpel te doen lijken, is goed op weg. Kijk naar Barcelona (een dooddoener, maar toch) en let vooral op de beweging van de spelers uit balbezit. Ze vinden elkaar blindelings, net omdat het ingestudeerde patronen zijn én men in beweging blijft.
Iets wat met onze talenten zeker ook moet lukken.

Geen Gerets

Deze generatie kreeg al meer dan voldoende lof toegeworpen en de recente transfer van Hazard deed de Duivels nòg meer in de schijnwerpers treden.
De sfeer rond het team is stukken positiever dan voorheen – Leekens zorgde hier voor 90% voor – en het volk hunkerde naar een topper om zijne loyauteit zelve op te volgen.
Eric Gerets was dé gedoodverfde kandidaat en publiekslieveling bij uitstek. Bij Marokko draait het momenteel vierkant en alles wijst erop dat hij na volgend weekend de biezen zal mogen pakken.

Wel Wilmots

Het lang uitgesponnen en veelbelovende voorspel draaide vandaag voor velen op een sisser uit.
Wilmots zal de komende jaren de scepter zwaaien aan de Houba de Strooperlaan.
Een moedige beslissing, want als coach heeft hij niet meteen een palmares om u tegen te zeggen.
Een interim bij Schalke04 en een minder geslaagde doortocht bij STVV gingen vooraf aan zijn job als Assistent-Bondscoach bij de Duivels.

Iedereen verdient een kans, maar ik had toch ook op méér gehoopt.
Vooral omdat men liet uitschijnen dat er veel kandidaten waren én je dan toch ook verwacht dat ze op zijn minst even op Gerets zouden wachten. Misschien was laatstgenoemde sowieso onhaalbaar, maar heeft men wel voldoende doortastend opgetreden? De daadkracht van de Bond kennende…
De stelling dat de spelers hem verkozen is niet onbelangrijk, maar mag tegelijkertijd niet té zwaar doorwegen. Welke speler zou immers zo onbeholpen reageren door openlijk af te geven op de huidige coach, die hem n.b. nog het vertrouwen geeft ook?

Afwachten

De impact van oefeninterlands mag ook niet buiten proportie gezien worden, maar de aanpak van Wilmots overtuigde allerminst.
Een draw tegen de Montenegrijnen en een verlies tegen een heel erg matig Engeland, dat moet beter kunnen. Bovendien leek het tactisch nergens naar: spelen zonder spits, een zwalpende verdediging en vooral het gebrek aan diepgang waren markant.

Anderzijds: je moet al een rampzalige trainer aan het roer zetten van deze ploeg om géén resultaat te boeken. Hoop doet leven?