De Rode Duivels en ons (voetbal)geluk

Mirakel nodig?

Morgen staat (voorlopig althans) dé match van het WK 2018 op het programma voor onze Rode Duivels.
Ze treden aan tegen Brazilië, vooraf bestempeld als één van de favorieten op dit WK. En laat het ook een ploeg zijn die toch aan het groeien lijkt, net als grasstruikelaar Neymar, n.b. de duurste voetballer op deze aardkloot. Soit, genoeg over de belangen én de sterkte van de tegenstander.

De underdogpositie

België moet voor eens en voor altijd af van het juk der onderschatting, het gebrek aan chauvinisme en voluit kiezen voor de aanval, grinta en diepgang. Net die factoren zorgden voor het succes van deze generatie én is dé aangewezen aanpak van de Goddelijke kanaries. Sturm und drang, er meteen (en liefst 90 min. lang) voluit invliegen en vooral ook niet teveel nadenken.
Ook de supporters moeten dat meer durven doen. We zijn de underdog – wat hou ik van dat woord in het sportgebeuren – en in principe ‘minder’, maar als team kan je immense zaken bereiken àls je er maar samen voor gaat.

Gedeelde voetbalgekte

Wat ik dezer dagen het meest apprecieer, is dat aangewakkerde vaderlandsgevoel dat anders quasi onbestaande lijkt in België.
Tricolores kleuren gevels, supporters tooien zich in Rode Duivels outfit, gadgets sieren auto’s die anders onaangeroerd blijven… én we zoeken elkaar op. 
De massaschermen hebben ongezien succes, de horeca viert hoogtij en we gaan met zijn allen op in het supporterschap. GEWELDIG.
Gedeelde smart, verheven spontane, ridicule vreugde. Moeten we meer doen, niet? Hopelijk duurt het alleszins nog even!Laat het ook een les zijn voor de hogere piefen die de maatschappij vorm geven. Politici trachten nu al schermtijd te roven van dit prachtWK – de verkiezingen zijn in oktober, jongens – en elkaar de loef af te steken, boven of beneden de gordel.
Focus op het positieve en kies for once voor het algehele belang. En nu ‘Tous ensemble’! 🙂

Simons verdient hypocriete reacties niet

Gisteren, klokslag 14u, maakte bondscoach Marc Wilmots bekend welke Rode Duivels zullen aantreden op het WK in Brazilië.
Er vielen wat verrassingen te noteren, niet in het minst de selectie van Divock Origi.
Het is echter de niet-selectie van Timmy Simons die het meest ophef veroorzaakte. Helaas ook in negatieve zin.

Niet-selectie begrijpelijk

Laat ons wel wezen: de niet-selectie van een ancien als Simons is – objectief bekeken – begrijpelijk.
Het middenveld is wellicht dé linie bij uitstek waar onze nationale ploeg sterk staat, met toppers als Witsel, De Bruyne, Defour, Fellaini, Dembele, Chadli, … in de rangen.
Iemand als Simons mag dan een mooie carrière achter de rug hebben, hij haalt thans niet het niveau dat deze jongens halen. Laat staan dat hij wekelijks kan aantreden tegen de topploegen die zij bekampen.
Zelfs Radja Nainggolan – toch actief bij AS Roma – viel uit de boot.
Het pleit sowieso voor Wilmots dat hij durft de kaart te trekken van de jeugd en het potentieel. Met louter ervaring win je immers geen prijzen.

Anderzijds is de timing van Wilmots ongelukkig. Met nog 2 cruciale speeldagen voor de boeg in Play-off 1, geeft hij hét huidige boegbeeld van Club Brugge een mokerslag.
Ook hier valt begrip voor te tonen, want hoe langer hij wachtte met de bekendmaking van de ploeg, hoe meer de speculaties daaromtrent gevoed werden.
We kunnen ook de vraag opwerpen waarom hij hem wél steeds selecteerde in de voorrondes, doch nu plots laat vallen.
Je weet sowieso dat, wanneer je hem meeneemt, je kan rekenen op een echte teamspeler die zich neerlegt bij zijn ‘tweederangsrol’.
Het is bij velen anders.

Reacties… onbegrijpelijk

De selectie werd meteen dé topic van de dag in diverse media.
Vooral op social media moest Simons het meteen ontgelden en werd vrij meewarig gedaan over zijn niveau en prestaties.
Er moét kunnen gelachen worden – uiteraard – maar de hypocriete ondertoon stoort.
Is het dan zò erg dat er een speler van deze of gene club geselecteerd zou worden?
Het zou tòch een reserve zijn. Wat als zo’n speler een beslissende penalty zou binnenknallen? Men zou allicht niet juichen.
Het gaat er net om dat je die ploeg steunt, wie het shirt ook draagt. Dàt is supporteren.
Ik heb het bv. allerminst voor types als Vandenborre, maar als hij presteert, who cares?

Helaas vond men het bij Club ook opportuun zich te mengen in de debatten.
Ook Meunier werd naast de selectie gelaten en dat schoot in het verkeerde keelgat, alsof niemand voldeed voor de selectieheer in kwestie.
Het is zonder meer jammer dat men zich in zo’n situatie zó gemakkelijk uit zijn kot laat lokken op dat niveau.
Je schiet er immers niks mee op, au contraire. Het calimero-imago wordt gevoed, net als de frustraties bij de achterban.
Het is evident dat men de eigen spelers in bescherming neemt, doch dit was de verkeerde manier.
Gelukkig excuseerde men zich al intussen.

Meteen communiceren was bij deze onnodig, want er speelden teveel emoties op dat moment.
Het is helaas niet de eerste keer dat Club zich op die manier laat misleiden (cf. kwestie rond de scheidsrechters).
Neen, beter intern aanpakken en het extern voorzichtiger communiceren om vervolgens te presteren op het veld.
Want daar draait het toch allemaal om?

En nu op naar een TOP WK!

Wilmots for Bondscoach

Topgeneratie

Ik vroeg me eerder deze week al af hoe het verder moest met onze ‘nationale trots’.
Na jaren kommer en kwel is aanwezigheid op de volgende grote afspraak (WK 2014 in Brazilië) een absolute must. Temeer omdat we over een zelden geziene weelde beschikken op bijna alle posities.
Bijna, want achterin baden we minder in luxe. Centrale verdedigers zat, doch de backs zijn dun gezaaid.
Ik opperde dan ook al om in een ander systeem te spelen. Je hebt dan nog veel mogelijkheden. Een 3-5-2 in balbezit kan bv. zeer goed een veredelde 5-3-2 worden als we defensief aan de bak moeten.
Wat er ook van zij, de tactiek doet er minder toe. Er moet vooral een team staan. Een ploeg die samenwerkt, elkaar ondersteunt en helpt waar nodig. Een geolied geheel dat het spelletje eenvoudig doet lijken.
Wie erin slaagt het simpel te doen lijken, is goed op weg. Kijk naar Barcelona (een dooddoener, maar toch) en let vooral op de beweging van de spelers uit balbezit. Ze vinden elkaar blindelings, net omdat het ingestudeerde patronen zijn én men in beweging blijft.
Iets wat met onze talenten zeker ook moet lukken.

Geen Gerets

Deze generatie kreeg al meer dan voldoende lof toegeworpen en de recente transfer van Hazard deed de Duivels nòg meer in de schijnwerpers treden.
De sfeer rond het team is stukken positiever dan voorheen – Leekens zorgde hier voor 90% voor – en het volk hunkerde naar een topper om zijne loyauteit zelve op te volgen.
Eric Gerets was dé gedoodverfde kandidaat en publiekslieveling bij uitstek. Bij Marokko draait het momenteel vierkant en alles wijst erop dat hij na volgend weekend de biezen zal mogen pakken.

Wel Wilmots

Het lang uitgesponnen en veelbelovende voorspel draaide vandaag voor velen op een sisser uit.
Wilmots zal de komende jaren de scepter zwaaien aan de Houba de Strooperlaan.
Een moedige beslissing, want als coach heeft hij niet meteen een palmares om u tegen te zeggen.
Een interim bij Schalke04 en een minder geslaagde doortocht bij STVV gingen vooraf aan zijn job als Assistent-Bondscoach bij de Duivels.

Iedereen verdient een kans, maar ik had toch ook op méér gehoopt.
Vooral omdat men liet uitschijnen dat er veel kandidaten waren én je dan toch ook verwacht dat ze op zijn minst even op Gerets zouden wachten. Misschien was laatstgenoemde sowieso onhaalbaar, maar heeft men wel voldoende doortastend opgetreden? De daadkracht van de Bond kennende…
De stelling dat de spelers hem verkozen is niet onbelangrijk, maar mag tegelijkertijd niet té zwaar doorwegen. Welke speler zou immers zo onbeholpen reageren door openlijk af te geven op de huidige coach, die hem n.b. nog het vertrouwen geeft ook?

Afwachten

De impact van oefeninterlands mag ook niet buiten proportie gezien worden, maar de aanpak van Wilmots overtuigde allerminst.
Een draw tegen de Montenegrijnen en een verlies tegen een heel erg matig Engeland, dat moet beter kunnen. Bovendien leek het tactisch nergens naar: spelen zonder spits, een zwalpende verdediging en vooral het gebrek aan diepgang waren markant.

Anderzijds: je moet al een rampzalige trainer aan het roer zetten van deze ploeg om géén resultaat te boeken. Hoop doet leven?

Wat nu met de Rode Duivels?

Verlies in Wembley

Na het al bij al billijke gelijkspel tegen Montenegro, speelde ons nationale voetbalelftal gisteren tegen Engeland haar 2e match onder bondscoach ad interim Marc Wilmots.
De Belgen domineerden een groot deel van de match, maar kwamen tot weinig uitgespeelde kansen. De Engelsen speelden uitgekookter en zochten sneller diepgang, ook al leken ze lange tijd het spel te ondergaan.
Vooral achterin bleek ons team te broos, de backs op kop.


Reacties als vanouds

De reacties na de match klonken bekend in de oren. Er vielen weinig kritische noten te noteren in de commentaren bij de spelers of de staf.
Dat het niet slecht was of je de match keer op keer domineert, doet niks ter zake. Op tijd en stond moet je presteren en vooral winnen.
Al tijdens Leekens II waren we aan het bouwen aan een elftal en werden missers oogluikend toegelaten, liefst door te verwijzen naar een gebrek aan ervaring.
We hebben dan wel een jong team, hoe durft men te spreken over een gebrek aan ervaring wanneer het leeuwendeel van deze kern al een aantal jaar de basisplaatsen in topcompetities aaneenrijgt en verkozen wordt tot speler van het jaar?

Wilmots als bondscoach?

Nadat Master in loyalty Leekens het Brugse hazenpad koos, moet de bond op zoek naar de man die al dat potentieel kan omzetten in resultaten.
Het WK in 2014 is daarbij hét objectief.
Gisteren werd mijn inziens nogmaals duidelijk dat Wilmots niet dé uitverkorene kan zijn. Wie een match aanpakt zonder uitgesproken spits(en), etaleert een gebrek aan realiteitszin én ambitie.
Daarenboven was de organisatie vaak zoek (zeker achterin), werd er te weinig bewogen, te traag omgeschakeld en amper diepgang gebracht.
Gevolg: veel balbezit, middenveldspel, laterale, korte passing én weinig kansen.
Reken daar de problematiek op de backs bij (Gillet komt het best tot zijn recht als middenvelder en Alderweireld toch wel als CV), alsook de keuze voor Simons (alle respect voor het verleden, maar vandaag is hij geen top meer) en je constateert een aanzienlijk aantal vraagtekens.
En toch beweert Philippe Collin – een tactisch brein dat zich graag focust op het welbevinden van 1 werkgever  – dat het systeem duidelijk werkte. Quoi?


…of toch iemand anders?

Deze generatie heeft nood aan een sterke hand die niet alleen respect afdwingt, maar ook een organisatie op poten kan zetten.
Liefst ook iemand die niet vasthoudt aan geijkte methodes, maar durft vertrekken van het aanwezige talent en in het kader daarvan de beste oplossing kiest.
Waarom bv. met backs spelen als je die niet voorhanden hebt én mede daardoor minder aanvallende pionnen kunt opstellen? Want net in het laatstgenoemde segment hebben we keuze zat.
Een voldoende gebalanceerde 3-5-2 moet zeker mogelijk zijn.

De precieze opstelling is van ondergeschikt belang. Als er maar een team op het veld komt dat lijnen dichtloopt voor elkaar, knokt voor elke morzel grond en zich vrijloopt om maats te helpen.
Voetbal is zò simpel en toch slaagt men er telkens in het zo moeilijk te maken. 
Minder tierlantijntjes, overstapjes en inefficiënte dribbels, méér teamwork, grinta en strijd.
En Gerets, aub. Hij maakt de grootste fout uit zijn carrière door hier niét voor te gaan. Financieel is de man toch al binnen.

Welcome back, Georges

Exit Daum

Afgelopen donderdag – net voor dé match van het jaar voor blauwzwart – bekende Christoph Daum aan de spelersgroep dat hij volgend jaar niet langer werkzaam zal zijn voor Club Brugge.
Officieel heet het dat hij zich wil concentreren op het familieleven, maar we vermoeden met z’n allen dat een aanbieding in Duitsland lonkt. Zo degradeerde Daums grote liefde Köln uit de Bundesliga en ontsloeg de ploeg net zijn coach.
Het moet gezegd dat Daum geslaagd is in zijn opdracht. Na het ‘vrank en vrij’ voetbal onder de sympathieke Koster, leerde hij Club georganiseerd én resultaatgericht spelen. Met een 2e stek behaalden we ook het beoogde resultaat.
Als voetbalfan huiver ik dan wel van het woord – fan zijn betekent voor mij véél meer dan statistieken – maar hij is de eerste coach sinds Mr. Freeze (u kent Sollied wel) die een dergelijk rapport kan voorleggen.
De meeste fans beschouwen zijn vertrek dan ook als een verlies, maar ik beschouw hem net als een tussenpaus die de fundamenten gelegd heeft voor (hopelijk) meer.

Veel gegadigden

Tal van mogelijke opvolgers maakten hun opwachting in de pers.
Jacobs – vandaag opgestapt bij Anderlecht – was voor mij bij uitstek de persona non grata. Zijn stijl sluit in de verste verte niet aan bij de waarden van het huis. De personificatie van azijn en citroenen kan beter ander oorden opzoeken.
Zo ook Frank Vercauteren, na een mislukt avontuur in het Midden-Oosten toe aan een nieuwe uitdaging. Net als Jacobs heeft hij een zeker palmares, maar dat is toch geheid niet de man voor Club? Een semi-Jacobs als het ware.
Maes en Van Haezebrouck werden eveneens vermeld, maar pasten te weinig in het profiel dat men voor ogen had. Het moest immers een coach zijn met voldoende (internationale) ervaring, een zeker palmares én een persoonlijkheid.

Intro Mac the Knife

Vandaag werd Georges Leekens al voorgesteld als de nieuwe T1 van de blauwzwarte armada.
Op zich geen verrassing, aangezien Leekens al bovenaan het lijstje prijkte toen Koster de laan uitgestuurd werd.
Leekens kent het huis ( hij speelde bijna 10 jaar bij Club en was er tussen 1989-1991 ook al trainer) en wordt geroemd omdat hij binnen kort tijdsbestek een ploeg weet te kneden.
Hét nadeel is dat hij vaak niet meer dan een overgangsfiguur is. Hij blijft zelden langer dan 2 seizoenen, maar behaalt meestal wel succes. Alleen dien je er als club rekening mee te houden dat hij een opportunist bij uitstek is. Je moet natuurlijk ook de kansen krijgen, maar het doet eens te meer de vraag rijzen in hoeverre clubliefde nog een item kàn zijn?

Ik ben (zéér voorzichtig) pro. Degenen die zich vastpinnen op Daum, zijn verknocht aan cijfers.
Het kàn én moet beter. Mits enkele zeer gerichte investeringen (vooral achterin broodnodig, cf. CV en RB) en het samenhouden van de ploeg, is heel wat mogelijk. Binnen 3 jaar (de duur van Leekens’ contract, al lijkt 2 jaar me al een maatstaf) kan en moet het mogelijk zijn weer aan te knopen met een titel.

De voetbalbond moet overigens niet zo verbouwereerd reageren. Dit kan de aanzet zijn naar een andere coach die dat enorme potentieel naar het WK brengt. Als Gerets een beetje lef heeft, doet hij eindelijk wat hij al lang had moeten doen. Bovendien: was Leekens transfervrij indertijd?