Start de dag productief met een ochtendloop!

Als fervent loper vergt het vaak wat planning om werk-privé-sport te combineren.
Waar ik voorheen telkens ‘s avonds liep, gooi ik het sindskort over een andere boeg.
En dat biedt de nodige voordelen.

Vroeg dag

Als ochtendmens, heb ik doorgaans iets minder moeite om me uit bed te slepen dan anderen. Snoozen staat eigenlijk niet in mijn woordenboek.
Als papa van een dochtertje van intussen 9 maand – de tijd vliegt dat het een aard heeft – is het allerminst evident ‘s avonds tijd én energie over te hebben voor die looptraining.
Sedert enkele maanden ben ik oa. daarom gestart met een nieuwe ochtendroutine: de ochtendloop.
Rond 6u (uiterlijk 6u30) kruip ik uit de veren, om vervolgens bijna meteen aan de slag te gaan.

De 1e ochtendrun was de lastigste, vooral mentaal dan. Ik liep al zodanig lang te spelen met de idee het te proberen en ben wát blij dat het er uitendelijk van kwam. Intussen kan ik die ochtendloop nog amper missen!

Ochtendloop

De voordelen

De nieuwe ochtendroutine wierp snel haar vruchten af:
  • Je start de dag met (verrassend genoeg) meer energie.
  • Niks zo heerlijk als de zon (soms) te zien opgaan.
  • Het werkt enorm ontspannend omde zon te zien opkomen,  de bakker nog aan het werk te zien, postbode te passeren…
  • Qua productiviteit dé juiste aanzet van de dag – ‘killing that 1st frog’.
  • Het is vaak inspirerend en brengt je op ideeën. Ideaal ook om bepaalde beslissingen te onderbouwen.
  • Je spaart avondtijd uit.
Benieuwd of er nog mensen zijn die het doen!
Wie wil, kan mijn loopexploten steeds volgen via Strava.

Waarom offline shopping belangrijk blijft

De meesten onder jullie weten dat ik een fervent loper ben.
Wekelijks haspel ik al gauw 20–30km af en doorgaans ervaar ik dat als puur genot. Het onderhoudt de conditie, geeft energie en is bovendien pure ontspanning. Aan de drukte kunnen ontsnappen door te focussen op 1 zaak, werkt voor mij bijzonder heilzaam.
Dat tót je schoenen hun beste tijd hebben gehad. Wie vaak loopt, erkent het belang van een geschikte loopschoen als geen ander.
Ik loop al enkele jaren met Nike’s Lunarglide. Met versie 6 en 7 zette ik ettelijke kilometers op de teller. Ik vond het bovenal handig dat je deze online kunt customizen — van de kleuren van de zool tot het betitelen van de schoen met je naam.
Aangezien Strava recent aangaf dat ik de 1000 km had overschreden met mijn laatste paar én ik ook had ondervonden dat de demping stilaan minder werd, vond ik het evident te gaan voor de opvolger van de Lunarglide serie, versie 8. Wat customizing en een gat in mijn portefeuille later, was mijn bestelling geplaatst op Nike’s webshop.

Waar ik tot dan toe geen flauw benul van had, was dat deze versie toch wat ingrijpende wijzigingen had ondergaan t.o.v. de vorige telgen van de serie. Zo werd niet enkel het design aangepast, doch ook de samenstelling van de schoenen bleek helemaal anders. Nadat ik tijdens een eerste testrun stekende pijn had ervaren in beide voeten, heb ik — jammer genoeg — mijn bestelling moeten retourneren.

De belangrijkste aankopen doe je beter offline

Aangezien ik wel degelijk schoenen nodig had, ging ik stante pede naar Runner’s Lab. Ze hadden me in het verleden al aan het juiste paar geholpen, dus ik had er opnieuw alle vertrouwen in. Dat werd geenszins beschaamd. Een half uur professionele begeleiding later, stapte ik er goedgemutst buiten met (iets) goedkopere schoenen die op mijn lijf geschreven zouden moeten zijn. Dat wezen alvast de voetenanalyses van de korte proefruns uit.

Is een aankoop voor jou belangrijk? Neem er je tijd voor, laat je professioneel begeleiden en koop het offline.

Gisteren onderworp ik de nieuwe schoenen aan een échte test en ik liep als vanouds soepel en pijnvrij. Zo zie je maar: als het voor jou echt belangrijk is, koop je het beter offline. Zeker als je op maat en professioneel advies kunt krijgen.

Webshops kunnen dan véél vervangen, de begeleiding en authentieke ervaring offline blijven in een aantal gevallen onmisbaar.

We moeten niet hypocriet doen over Froome

Chris Froome reed gisteren de tegenstand op een hoopje in de Tour de France.
Velen vermoeden dat de Tour reeds gereden is, al weet je maar nooit.
Intussen wordt zijn prestatie met de nodige scepsis bekeken.

Armstrong 2?

Karl Vannieuwkerke vergeleek zijn pedaalslag meteen met die van Lance Armstrong, wat stante pede ophef veroorzaakte.
Iedereen kent inmiddels het relaas van Armstrong, wiens roemrijke carrière zomaar uitgewist werd na zijn onthullingen over zijn dopinggebruik.

Hypocrisie en omerta

Het is één van de zovele voorbeelden van een renner die de laatste jaren zijn dopinggebruik opgebiecht heeft.
Nu lijkt dat echter voltooid verleden tijd, als we de hele wielerwereld mogen geloven.
Toch rijdt men mijn inziens niet zoveel trager dan voorheen. Zie bijvoorbeeld deze vergelijking van de toptijden op Plateau De Beille – andere voorbeelden zijn welkom.
Los van het beter materiaal dat men jaarlijks ter beschikking krijgt, noteer ik niet bijster veel verschillen. De gemiddelde ritafstand mag dan iets korter zijn in deze Tour, 3 weken aan een stuk úren per dag worstelen op die fiets is en blijft een fysiek én mentaal huzarenstukje.
Ik stel me dan ook de vraag of men echt ‘zuiver’ rijdt. Het lijkt me vele malen aannemelijker te stellen dat doping nooit zal verdwijnen uit de wielrennerij. Men zal altijd wel toevlucht zoeken tot al dan niet legale prestatiebevorderende middelen, net omdat er zoveel commerciële belangen gepaard gaan met de moderne wielrennerij. Los van het feit in hoeverre dit gezond/ethisch is, vind ik vooral dat de hypocrisie errond mag stoppen. Laat de zgn. omerta voor wat ze is en tracht te genieten van deze mooie sport, want dat blijft ze onmiskenbaar.

Laat protagonisten als Froome ook zichzelf zijn. Já, hij oogt mager.
En dan? Als berggeit sleur je liever geen extra kilo’s mee. Hebben we de broers Schleck in de tijd even goed bekeken? Dikkerdjes, zeker?
Ikzelf ben bv. ook mager gebouwd. Aangezien ik van lopen hou, tracht ik 2-3 keer per week te gaan lopen. Moest ik echter dagelijks úren fietsen, ik zou er gegarandeerd ook zo bijlopen als Froome.
Forse verklaarde vandaag overigens zelf aan te sturen op meer controles. Bovendien wil hij zich na de Tour laten controleren door een onafhankelijke arts.

Genieten dus, van de koers. Zoals ze is.

 

 

Superprestige Ruddervoorde

Gisteren mochten we – op uitnodiging van Vier – als VIP naar de Superprestige in Ruddervoorde. Als sportliefhebber een opportuniteit die ik absoluut niet links kon laten liggen.
Een impressie!

De lunch

De dag ving aan met een rijkelijke lunch, waar Vier zo’n 20 gasten had uitgenodigd. Onder hen een aantal zakelijke genodigden, maar ook enkele winnaars van hun wedstrijd.
Op de Vier webstek kan men zich nl. registreren om dit pakket (VIP arrangement cyclocross) in de wacht te slepen.
Via deze link kan men zich trouwens registreren!

Na de obligate kennismaking met de tafel, werd de tijd stilaan rijp om onze lunch te verorberen. Geen grootkeuken voor de nochtans in totaal 731(!) eters.
Zo kregen we het volgende:

  •  Champagne met hapjes
  • Méli-mélo van graved lax zalm, zalf van mierikswortel, chutney van tomaat
  • In de oven gebakken koningskabeljauw, mousseux van kipcaramel, kokkels en handgerolde couscous
  • Hollsteiner rundsvlees, 2 weken gerijpt, caviaar van aubergine, wok van primeurs, pommes fondantes, jus van barolo
  • Gebakken ananas met rum en rietsuiker, limoen en sinaas, muntkruid, vers pistacheroomijs

De cross

Aangezien onze lunch uitliep, lieten we het dessert aan ons voorbijgaan om tijdig de cross te kunnen meepikken.
De Vier VIP’s worden ook op dat vlak in de watten gelegd, met een authentieke uitvalsbasis waar men de koers op een zucht van de renners kan beleven.
Op die manier beleeft men de koers pas écht zoals het hoort. Bovendien keken we uit op een magnifiek groot scherm, zodat we effectief het verloop van de koers konden blijven volgen. Zelfs mensen die zich minder aangesproken zouden voelen door de koers an sich zullen dit appreciëren.
De aanwezigheid van een gerenommeerd ex-prof (in dit geval Paul Herygers) viel bij mij zeker ook in de smaak.

Laat onderstaande beelden vooral voor zich spreken! Leuk initiatief waarbij ik ervan overtuigd ben dat het de mensen dichter bij elkaar én de cross kan brengen.

IMG_0046.JPG

IMG_0034.JPG

IMG_0036.JPG

IMG_0039.JPG

IMG_0033.JPG

IMG_0037.JPG

IMG_0025.JPG

IMG_0035.JPG

IMG_0040.JPG

IMG_0038.JPG

De transferzomer van Club Brugge

1 september.
Voor velen het einde van een lange schoolvakantie, voor menig voetballiefhebber het einde van de zomermercato.
Hoe scoorde Club Brugge op de transfermarkt?

Veel uitgaand verkeer

Club ging met de grove borstel door de selectie en dat was hoogst noodzakelijk.
Het leent een aantal beloftevolle jongeren uit om elders ervaring op te doen.
Voor de meesten onder hen dé manier om zich alsnog in de kijker te spelen, want de plaatsen zijn bijzonder duur geworden door de rits nieuwkomers (cf. infra).

Het trio Dhoest – Verstraete – Gano probeert het bij ‘Lille B’ Moeskroen en in extremis trok KV Kortrijk Tuur Dierckx aan op huurbasis.
Valerijs Sabala mag zich bewijzen bij Famagusta, Mushaga Bakenga mag het in Braunschweig nogmaals proberen.
Hopelijk kan 1 van hen zich doorzetten, maar dat blijft koffiedik kijken. Vooral de uitleenbeurt van Dierckx schept mogelijks perspectieven voor alle partijen.

Daarnaast werden oplossingen gezocht voor enkele spelers op overschot of mindere goden:

  • Kehinde Fatai kon zich nooit doorzetten en mocht terecht beschikken.
  • Fredrik Stenman startte dan weer veelbelovend – heerlijke crosses van die linkerkant! – maar verzandde nadien van de ene blessure in de andere. Djugardens bood een welgekomen uitweg.
  • Tom Högli speelde regelmatig, maar wist zelden echt te bekoren. We treffen hem nog in de Europa League aangezien hij naar Kopenhagen trok.
  • Enoch Adu toonde te weinig in de speelminuten die hij verzamelde en nam het vliegtuig richting Malmö.
  • Jim Larsen startte goed, maar ook hij belandde meer in de ziekenboeg dan hem lief was. Door het ontbolsteren van Engels-Mechele een terechte beslissing hem te versassen naar Midtjylland.
  • Elton Monteiro was 1 van de mislukte transfers die het lot bezegelden van Technisch Directeur Gretarsson. Net als Fourlanos iemand die we snel zullen vergeten.
  • Mémé Tchité kon zelden de hoge verwachtingen inlossen. Een veelbesproken transfer, wat de ontgoocheling achteraf des te groter maakt. Laat het een les wezen: iemand wegkapen bij een concurrent is an sich geen slechte zaak, maar hoe gemotiveerd zijn dergelijke namen die zich liefst van al willen tonen in een betere competitie?
  • Jesper Jorgensen was afgelopen zondag dan wel degene die voor de ommekeer zorgde tegen Anderlecht, verder kon hij zich niet laten gelden als voorheen bij Gent. Door zijn vertrek lag de weg ook open voor Vormer. Op zich dus geen verzwakking.

De meest ophefmakende uitgaande transfers waren zonder twijfel deze van Vadis Odjidja en Maxim Lestienne.
Dat Vadis niet beter kon vinden dan een ploeg in The Championship, heeft hij volledig aan zichzelf te danken.
Over zijn talent valt niet te twisten, waar hij in vorm quasi in zijn eentje matchen kon beslissen. Een meer dan behoorlijke techniek, capaciteiten om een actie te maken, goede passing, dito schot, duelkracht…
Als het dan nog misloopt, schort er wat op ander vlak. Het zou me ten stelligste verbazen mocht hij ooit nog doorbreken op hoger niveau. Die gemakzucht moet er dan echt aan geloven.
Max Lestienne is een ander verhaal. Als jongeling gearriveerd na het faillissement van Moeskroen, wist hij zich na enkele seizoenen te ontpoppen tot smaakmaker op Jan Breydel. Sterker nog, waar het de laatste jaren vaak kommer en kwel was, vormde hij 1 van de lichtpunten. Als je entourage je dan te kennen geeft dat dit het uitgelezen moment is om ander oorden op te zoeken…
De Italiaanse competitie lijkt me wel wat voor hem.

Conclusie:
Op vlak van uitgaande transfers heeft men goed werk geleverd.
Jongeren die weinig aanspraak leken te maken op speelgelegenheid werden uitgeleend, mindere goden voorgoed verpatst én de 2 spelers die weg wilden en geld in het laatje konden brengen, vonden onderdak.
De rest van de (goede) kern bleef behouden.

De nieuwkomers

Nog voor aanvang met de competitie werden 3 nieuwkomers binnengehaald:

  • Sokratis Dioudis is een beloftevolle Griekse doelman, gehaald als back-up voor de onbetwistbare Ryan. Achteraf bekeken had men dan beter Dhoest gehouden, maar na diens uitleenbeurt zijn dat vijgen na pasen.
  • Davy De fauw keert terug naar ‘de heimat’. Hij fungeert als vervanger van Meunier, al vind ik dat op zich een vreemde transfer. De fauw is 33 en aan het einde van zijn voetbalcarrière. Mocht Meunier na dit seizoen vertrekken, heb je met De fauw niet echt een alternatief voor de komende seizoenen.
  • Fernando Menegazzo speelde ooit onder trainer Preud’Homme en werd op diens aanraden aangeworven als patron op het middenveld. Fernando startte in stijl, waar zijn ervaring, rust in balbezit en vista meteen kwamen bovendrijven. Enkele belangrijke wedstrijden later, merken we echter dat het tempo vaak te hoog ligt voor de Braziliaan, met de thuismatch tegen RSCA als dieptepunt.
    Hij verdient het voordeel van de twijfel, maar de tandem Simons-Menegazzo is sowieso té traag en té eentonig. Verdedigend mogen ze dan een meerwaarde bieden, in aanvallend perspectief werken ze eerder contraproductief.

In de finale week van de mercato schakelde Club een versnelling hoger, oa. om in te spelen op het vertrek van Lestienne en Vadis.

  • José Izquierdo is een Colombiaanse flankaanvaller die overkomt van Once Caldas.
    Hij gold vorig seizoen als 1 van dé revelaties van de Colombiaanse competitie.
    Zijn troeven? Op basis van wat we links en rechts te zien kregen zijn dat zijn snelheid, doelgerichtheid, actieradius, techniek én vooral zijn verschroeiend schot.
    Dit lijkt me alvast een veelbelovende transfer. Het feit dat Club €3,3 miljoen neertelt voor hem, duidt er tevens op dat ze er toch in geloven.
    Als hij ook zijn verdedigende bijdrage levert, kan dat een voltreffer worden.
  • Felipe Gedoz is dan weer een Braziliaans woelwater wiens polyvalentie en explosiviteit geroemd worden.
    Hij kan zowel links, centraal als rechts geposteerd worden en lijkt over een gave traptechniek te beschikken.
  • Gato Silva maakte afgelopen zomer deel uit van de WK-selectie van Chili, waar hij geposteerd werd als centrale verdediger.
    Aangezien hij vooral geldt als een centrale/verdedigende middenvelder,  dient hij de leemte op te vullen die Vadis nalaat.
    Qua stijl doet hij me wat aan Blondel denken: scherpe en gewaagde tackles, veel grinta in het spel en iemand die graag in het offensief trekt. Broodnodig op ons middenveld.
  • Ruud Vormer fungeerde bij oa. Roda JC en Feyenoord als middenvelder. Kan perfect uit de voeten op de VM waar Simons thans postvat en kan dus gezien worden als doublure/vervanger wanneer Timmy de schoenen aan de haak zou hangen.
  • Fran Brodic is een 17-jarige Kroatische spits die overkomt van Dinamo Zagreb. Hij lijkt eerder een opportuniteit die zich kan klaarstomen voor de toekomst, maar staat in Kroatië te boek als een groot talent.

Conclusie:
Met Izquierdo en Gato Silva/Vormer haalde men directe vervangers voor vertrekkers Lestienne en Vadis.
Bovendien geeft men Preud’Homme heel wat mogelijkheden in het aanvallende compartiment, wat bij aanvang van dit seizoen allerminst het geval was.
Hoewel de Zuid-Amerikanen een aanpassingsperiode zullen nodig hebben – des te meer in de winterperiode – lijkt Club me al bij al versterkt.
De voornaamste resterende lancune is het uitblijven van een creatieve middenvelder. Vanaken past perfect in dat plaatje, maar Lambrecht hield voet bij stuk. En enkel op Vazquez teren terwijl we voorlopig meestrijden op 3 fronten, is op zijn zachtst uitgedrukt een risico.
Een back-up voor De Bock leek me evenmin overbodig. Nu hebben we geen doublure op die positie.