Subscribe

Archive | Sport

We moeten niet hypocriet doen over Froome

Chris Froome reed gisteren de tegenstand op een hoopje in de Tour de France.
Velen vermoeden dat de Tour reeds gereden is, al weet je maar nooit.
Intussen wordt zijn prestatie met de nodige scepsis bekeken.

Armstrong 2?

Karl Vannieuwkerke vergeleek zijn pedaalslag meteen met die van Lance Armstrong, wat stante pede ophef veroorzaakte.
Iedereen kent inmiddels het relaas van Armstrong, wiens roemrijke carrière zomaar uitgewist werd na zijn onthullingen over zijn dopinggebruik.

Hypocrisie en omerta

Het is één van de zovele voorbeelden van een renner die de laatste jaren zijn dopinggebruik opgebiecht heeft.
Nu lijkt dat echter voltooid verleden tijd, als we de hele wielerwereld mogen geloven.
Toch rijdt men mijn inziens niet zoveel trager dan voorheen. Zie bijvoorbeeld deze vergelijking van de toptijden op Plateau De Beille – andere voorbeelden zijn welkom.
Los van het beter materiaal dat men jaarlijks ter beschikking krijgt, noteer ik niet bijster veel verschillen. De gemiddelde ritafstand mag dan iets korter zijn in deze Tour, 3 weken aan een stuk úren per dag worstelen op die fiets is en blijft een fysiek én mentaal huzarenstukje.
Ik stel me dan ook de vraag of men echt ‘zuiver’ rijdt. Het lijkt me vele malen aannemelijker te stellen dat doping nooit zal verdwijnen uit de wielrennerij. Men zal altijd wel toevlucht zoeken tot al dan niet legale prestatiebevorderende middelen, net omdat er zoveel commerciële belangen gepaard gaan met de moderne wielrennerij. Los van het feit in hoeverre dit gezond/ethisch is, vind ik vooral dat de hypocrisie errond mag stoppen. Laat de zgn. omerta voor wat ze is en tracht te genieten van deze mooie sport, want dat blijft ze onmiskenbaar.

Laat protagonisten als Froome ook zichzelf zijn. Já, hij oogt mager.
En dan? Als berggeit sleur je liever geen extra kilo’s mee. Hebben we de broers Schleck in de tijd even goed bekeken? Dikkerdjes, zeker?
Ikzelf ben bv. ook mager gebouwd. Aangezien ik van lopen hou, tracht ik 2-3 keer per week te gaan lopen. Moest ik echter dagelijks úren fietsen, ik zou er gegarandeerd ook zo bijlopen als Froome.
Forse verklaarde vandaag overigens zelf aan te sturen op meer controles. Bovendien wil hij zich na de Tour laten controleren door een onafhankelijke arts.

Genieten dus, van de koers. Zoals ze is.

 

 

Superprestige Ruddervoorde

Gisteren mochten we – op uitnodiging van Vier – als VIP naar de Superprestige in Ruddervoorde. Als sportliefhebber een opportuniteit die ik absoluut niet links kon laten liggen.
Een impressie!

De lunch

De dag ving aan met een rijkelijke lunch, waar Vier zo’n 20 gasten had uitgenodigd. Onder hen een aantal zakelijke genodigden, maar ook enkele winnaars van hun wedstrijd.
Op de Vier webstek kan men zich nl. registreren om dit pakket (VIP arrangement cyclocross) in de wacht te slepen.
Via deze link kan men zich trouwens registreren!

Na de obligate kennismaking met de tafel, werd de tijd stilaan rijp om onze lunch te verorberen. Geen grootkeuken voor de nochtans in totaal 731(!) eters.
Zo kregen we het volgende:

  •  Champagne met hapjes
  • Méli-mélo van graved lax zalm, zalf van mierikswortel, chutney van tomaat
  • In de oven gebakken koningskabeljauw, mousseux van kipcaramel, kokkels en handgerolde couscous
  • Hollsteiner rundsvlees, 2 weken gerijpt, caviaar van aubergine, wok van primeurs, pommes fondantes, jus van barolo
  • Gebakken ananas met rum en rietsuiker, limoen en sinaas, muntkruid, vers pistacheroomijs

De cross

Aangezien onze lunch uitliep, lieten we het dessert aan ons voorbijgaan om tijdig de cross te kunnen meepikken.
De Vier VIP’s worden ook op dat vlak in de watten gelegd, met een authentieke uitvalsbasis waar men de koers op een zucht van de renners kan beleven.
Op die manier beleeft men de koers pas écht zoals het hoort. Bovendien keken we uit op een magnifiek groot scherm, zodat we effectief het verloop van de koers konden blijven volgen. Zelfs mensen die zich minder aangesproken zouden voelen door de koers an sich zullen dit appreciëren.
De aanwezigheid van een gerenommeerd ex-prof (in dit geval Paul Herygers) viel bij mij zeker ook in de smaak.

Laat onderstaande beelden vooral voor zich spreken! Leuk initiatief waarbij ik ervan overtuigd ben dat het de mensen dichter bij elkaar én de cross kan brengen.

IMG_0046.JPG

IMG_0034.JPG

IMG_0036.JPG

IMG_0039.JPG

IMG_0033.JPG

IMG_0037.JPG

IMG_0025.JPG

IMG_0035.JPG

IMG_0040.JPG

IMG_0038.JPG

De transferzomer van Club Brugge

1 september.
Voor velen het einde van een lange schoolvakantie, voor menig voetballiefhebber het einde van de zomermercato.
Hoe scoorde Club Brugge op de transfermarkt?

Veel uitgaand verkeer

Club ging met de grove borstel door de selectie en dat was hoogst noodzakelijk.
Het leent een aantal beloftevolle jongeren uit om elders ervaring op te doen.
Voor de meesten onder hen dé manier om zich alsnog in de kijker te spelen, want de plaatsen zijn bijzonder duur geworden door de rits nieuwkomers (cf. infra).

Het trio Dhoest – Verstraete – Gano probeert het bij ‘Lille B’ Moeskroen en in extremis trok KV Kortrijk Tuur Dierckx aan op huurbasis.
Valerijs Sabala mag zich bewijzen bij Famagusta, Mushaga Bakenga mag het in Braunschweig nogmaals proberen.
Hopelijk kan 1 van hen zich doorzetten, maar dat blijft koffiedik kijken. Vooral de uitleenbeurt van Dierckx schept mogelijks perspectieven voor alle partijen.

Daarnaast werden oplossingen gezocht voor enkele spelers op overschot of mindere goden:

  • Kehinde Fatai kon zich nooit doorzetten en mocht terecht beschikken.
  • Fredrik Stenman startte dan weer veelbelovend – heerlijke crosses van die linkerkant! – maar verzandde nadien van de ene blessure in de andere. Djugardens bood een welgekomen uitweg.
  • Tom Högli speelde regelmatig, maar wist zelden echt te bekoren. We treffen hem nog in de Europa League aangezien hij naar Kopenhagen trok.
  • Enoch Adu toonde te weinig in de speelminuten die hij verzamelde en nam het vliegtuig richting Malmö.
  • Jim Larsen startte goed, maar ook hij belandde meer in de ziekenboeg dan hem lief was. Door het ontbolsteren van Engels-Mechele een terechte beslissing hem te versassen naar Midtjylland.
  • Elton Monteiro was 1 van de mislukte transfers die het lot bezegelden van Technisch Directeur Gretarsson. Net als Fourlanos iemand die we snel zullen vergeten.
  • Mémé Tchité kon zelden de hoge verwachtingen inlossen. Een veelbesproken transfer, wat de ontgoocheling achteraf des te groter maakt. Laat het een les wezen: iemand wegkapen bij een concurrent is an sich geen slechte zaak, maar hoe gemotiveerd zijn dergelijke namen die zich liefst van al willen tonen in een betere competitie?
  • Jesper Jorgensen was afgelopen zondag dan wel degene die voor de ommekeer zorgde tegen Anderlecht, verder kon hij zich niet laten gelden als voorheen bij Gent. Door zijn vertrek lag de weg ook open voor Vormer. Op zich dus geen verzwakking.

De meest ophefmakende uitgaande transfers waren zonder twijfel deze van Vadis Odjidja en Maxim Lestienne.
Dat Vadis niet beter kon vinden dan een ploeg in The Championship, heeft hij volledig aan zichzelf te danken.
Over zijn talent valt niet te twisten, waar hij in vorm quasi in zijn eentje matchen kon beslissen. Een meer dan behoorlijke techniek, capaciteiten om een actie te maken, goede passing, dito schot, duelkracht…
Als het dan nog misloopt, schort er wat op ander vlak. Het zou me ten stelligste verbazen mocht hij ooit nog doorbreken op hoger niveau. Die gemakzucht moet er dan echt aan geloven.
Max Lestienne is een ander verhaal. Als jongeling gearriveerd na het faillissement van Moeskroen, wist hij zich na enkele seizoenen te ontpoppen tot smaakmaker op Jan Breydel. Sterker nog, waar het de laatste jaren vaak kommer en kwel was, vormde hij 1 van de lichtpunten. Als je entourage je dan te kennen geeft dat dit het uitgelezen moment is om ander oorden op te zoeken…
De Italiaanse competitie lijkt me wel wat voor hem.

Conclusie:
Op vlak van uitgaande transfers heeft men goed werk geleverd.
Jongeren die weinig aanspraak leken te maken op speelgelegenheid werden uitgeleend, mindere goden voorgoed verpatst én de 2 spelers die weg wilden en geld in het laatje konden brengen, vonden onderdak.
De rest van de (goede) kern bleef behouden.

De nieuwkomers

Nog voor aanvang met de competitie werden 3 nieuwkomers binnengehaald:

  • Sokratis Dioudis is een beloftevolle Griekse doelman, gehaald als back-up voor de onbetwistbare Ryan. Achteraf bekeken had men dan beter Dhoest gehouden, maar na diens uitleenbeurt zijn dat vijgen na pasen.
  • Davy De fauw keert terug naar ‘de heimat’. Hij fungeert als vervanger van Meunier, al vind ik dat op zich een vreemde transfer. De fauw is 33 en aan het einde van zijn voetbalcarrière. Mocht Meunier na dit seizoen vertrekken, heb je met De fauw niet echt een alternatief voor de komende seizoenen.
  • Fernando Menegazzo speelde ooit onder trainer Preud’Homme en werd op diens aanraden aangeworven als patron op het middenveld. Fernando startte in stijl, waar zijn ervaring, rust in balbezit en vista meteen kwamen bovendrijven. Enkele belangrijke wedstrijden later, merken we echter dat het tempo vaak te hoog ligt voor de Braziliaan, met de thuismatch tegen RSCA als dieptepunt.
    Hij verdient het voordeel van de twijfel, maar de tandem Simons-Menegazzo is sowieso té traag en té eentonig. Verdedigend mogen ze dan een meerwaarde bieden, in aanvallend perspectief werken ze eerder contraproductief.

In de finale week van de mercato schakelde Club een versnelling hoger, oa. om in te spelen op het vertrek van Lestienne en Vadis.

  • José Izquierdo is een Colombiaanse flankaanvaller die overkomt van Once Caldas.
    Hij gold vorig seizoen als 1 van dé revelaties van de Colombiaanse competitie.
    Zijn troeven? Op basis van wat we links en rechts te zien kregen zijn dat zijn snelheid, doelgerichtheid, actieradius, techniek én vooral zijn verschroeiend schot.
    Dit lijkt me alvast een veelbelovende transfer. Het feit dat Club €3,3 miljoen neertelt voor hem, duidt er tevens op dat ze er toch in geloven.
    Als hij ook zijn verdedigende bijdrage levert, kan dat een voltreffer worden.
  • Felipe Gedoz is dan weer een Braziliaans woelwater wiens polyvalentie en explosiviteit geroemd worden.
    Hij kan zowel links, centraal als rechts geposteerd worden en lijkt over een gave traptechniek te beschikken.
  • Gato Silva maakte afgelopen zomer deel uit van de WK-selectie van Chili, waar hij geposteerd werd als centrale verdediger.
    Aangezien hij vooral geldt als een centrale/verdedigende middenvelder,  dient hij de leemte op te vullen die Vadis nalaat.
    Qua stijl doet hij me wat aan Blondel denken: scherpe en gewaagde tackles, veel grinta in het spel en iemand die graag in het offensief trekt. Broodnodig op ons middenveld.
  • Ruud Vormer fungeerde bij oa. Roda JC en Feyenoord als middenvelder. Kan perfect uit de voeten op de VM waar Simons thans postvat en kan dus gezien worden als doublure/vervanger wanneer Timmy de schoenen aan de haak zou hangen.
  • Fran Brodic is een 17-jarige Kroatische spits die overkomt van Dinamo Zagreb. Hij lijkt eerder een opportuniteit die zich kan klaarstomen voor de toekomst, maar staat in Kroatië te boek als een groot talent.

Conclusie:
Met Izquierdo en Gato Silva/Vormer haalde men directe vervangers voor vertrekkers Lestienne en Vadis.
Bovendien geeft men Preud’Homme heel wat mogelijkheden in het aanvallende compartiment, wat bij aanvang van dit seizoen allerminst het geval was.
Hoewel de Zuid-Amerikanen een aanpassingsperiode zullen nodig hebben – des te meer in de winterperiode – lijkt Club me al bij al versterkt.
De voornaamste resterende lancune is het uitblijven van een creatieve middenvelder. Vanaken past perfect in dat plaatje, maar Lambrecht hield voet bij stuk. En enkel op Vazquez teren terwijl we voorlopig meestrijden op 3 fronten, is op zijn zachtst uitgedrukt een risico.
Een back-up voor De Bock leek me evenmin overbodig. Nu hebben we geen doublure op die positie.

Open brief

Open brieven van voetbalsupporters, het heeft wel iets.
Zo las ik afgelopen week met plezier de blog van Rutger, een vurig Standardsupporter die – volkomen terecht – zijn afschuw uitsprak over de transfer van Defour naar aartsvijand Anderlecht. De teloorgang van clubliefde.
Rutgers blog vormt helaas een uitzondering op de regel, waar men op talloze fora/krantensites verzandt in wat over-en-weer gescheld.
Wie zich even slecht voelt, kan bv. steeds de reacties op krantensites eens nalezen. De stukjes proza die je er leest zijn onnavolgbaar.

Inferieure content troef

Als Clubsupporter lees ik geregeld nieuwtjes over FCB, van officiële kanalen tot geruchten op fora/social media.
Via via kwam ik dan op onderstaande ‘open brief’ (in feite een ordinaire Facebook post) terecht, dewelke meteen ook de aanleiding vormt van deze blog.
Zo constateer ik dat we nieuwe spelers hebben (Odidja?), de messias zouden vinden in de volstrekt onbekende Hans Vanaecken, Muppets op de bank hebben én dat het management beter een zonnebankcenter zou uitbaten.
Dergelijk ostentatief gewauwel wordt vervolgens bijna 400 keer gedeeld op Facebook, waarmee meteen ook de indruk kan gewekt worden dat dit ‘dé mening’ is van Clubfans.
Dat is het hoegenaamd niet. Enfin, hier dus het bewuste stuk:

OPEN BRIEF AAN CLUB BRUGGE

Zie ze staan, de zonnebankmannen van Club Brugge! Verhaeghe en Mannaert
een spreekwoord zegt: “veel beloven en weinig geven, doet de zotten in vreugde leven.”
Abonnementen, worden duurder, de rokers worden hun sigaret afgepakt tijdens de wedstrijd, iets eten of drinken, gebeurt met een nieuw elektronisch systeem.
Dat hebben die mannen, tot nu toe gerealiseerd; Men spreekt al jaren, over een 3 jarenplan, om Club weer top te doen worden, dat 3 jarenplan, blijft maar duren.
Club Brugge was een volksploeg bij uitstek, geloofd en geroemd,, voor zijn ambiance en eenvoud, onder een Voorzitter en vooral volksmens Toinne Van Hove. Nu worden wij overal uitgespuwd. Onsympathiek, dikke nekken.
Onze supporters, worden nu in het daglicht gesteld, als de gevaarlijkste van het land. Alles, wordt door het gedrag van de twee bonzen aan het roer en het gedrag van Preudhomme op de bank nu uitvergroot. De pers staat, bij het minste klaar om de eens zo sympathieke volksploeg, neer te halen en te begraven, onder een hoop zand en stenen. Dank u wel Bart, Vincent, Michel, door jullie zijn wij veel te veel gaan gelijken, op dat ploegske uit Brussel. Waar altijd al krokodillen aan de macht waren en krokodillentaal wordt gesproken. Dikke nek en grote muil(sorry voor mijn woordgebruik.) Een ding moet ik ze in Brussel toegeven, daar worden hun supporters verwend. Deze week kregen zij Defour cadeau.Waar blijft bij ons de broodnodige Hans Vanaecken? Die werd met grote trom aangekondigd, maar wij zitten nog steeds opgescheept, met Odidja(zeker geen goede geest in de kleedkamer en niet geliefd, onder de supporter;) Ook Max Lestienne, wil weg uit Brugge en speelt nog met tegenzin. Laten gaan die handel en vul de kleedkamer, met positieve elementen.
Geen dikke nekken bij Club, geen agressieve zot op de bank, die onze reputatie naar de haaien helpt.
Waarom, kreeg Daumm zijn zin niet? Dit was een trainer en man naar mijn hart, met hem hadden wij misschien al een titel binnen kunnen halen.
Hij was niet het type die constant ruzie stond te maken aan de zijlijn, want hij kwam als het nodig was, om het vuur in de spelers te krijgen. Maar ja, Verhaeghe moest die man niet, hé.
Bedankt Bart en Vincent, om Club Brugge naar de haaien te helpen.
Michel Preudhomme, concentreer je op het voetbalspel van je spelers i.p.v. de Muppetshow op te voeren langs de lijn.
Een verontwaardigde supporter!

Supporteren

Het is ontzettend jammer dat zo’n brief überhaupt al weerklank krijgt.
Ten eerste omwille van de flagrante inbreuken op spelling – het is ver gekomen als je zelfs de namen van de spelers niet juist kunt pennen – en het schrijnende gebrek aan interpunctie alsook concrete inhoud.
Ten tweede – erger – heeft de brave ziel wellicht niet goed door dat het supporter zijn als dusdanig een keuze inhoudt. Je hoeft niet noodzakelijk supporter te zijn.
Als je het toch zo oneens bent met de gang van zaken en het echt opportuun acht alles op dergelijke manier door de mangel te halen, kan je het beter zo laten en een andere ploeg uitkiezen.
Als men zo kickt op ‘de beste zijn’, heeft men er echt geen flauw benul van wat het supporterschap in wezen hoort te betekenen.
In mijn geval betekent dat tijdens de match voor sfeer zorgen, de keel hees schreeuwen (zingen zal ik het niet noemen ;-)) en bottom line die ploeg steunen, ook al loopt het niet steeds van een leien dakje. Net in dat laatste geval merk je wie de (h)echte fans zijn.
Wie daar geen zin in heeft, kan thuis kijken of pakweg voor Real Madrid kiezen. Dan is’t ‘makkelijk’.

Simons verdient hypocriete reacties niet

Gisteren, klokslag 14u, maakte bondscoach Marc Wilmots bekend welke Rode Duivels zullen aantreden op het WK in Brazilië.
Er vielen wat verrassingen te noteren, niet in het minst de selectie van Divock Origi.
Het is echter de niet-selectie van Timmy Simons die het meest ophef veroorzaakte. Helaas ook in negatieve zin.

Niet-selectie begrijpelijk

Laat ons wel wezen: de niet-selectie van een ancien als Simons is – objectief bekeken – begrijpelijk.
Het middenveld is wellicht dé linie bij uitstek waar onze nationale ploeg sterk staat, met toppers als Witsel, De Bruyne, Defour, Fellaini, Dembele, Chadli, … in de rangen.
Iemand als Simons mag dan een mooie carrière achter de rug hebben, hij haalt thans niet het niveau dat deze jongens halen. Laat staan dat hij wekelijks kan aantreden tegen de topploegen die zij bekampen.
Zelfs Radja Nainggolan – toch actief bij AS Roma – viel uit de boot.
Het pleit sowieso voor Wilmots dat hij durft de kaart te trekken van de jeugd en het potentieel. Met louter ervaring win je immers geen prijzen.

Anderzijds is de timing van Wilmots ongelukkig. Met nog 2 cruciale speeldagen voor de boeg in Play-off 1, geeft hij hét huidige boegbeeld van Club Brugge een mokerslag.
Ook hier valt begrip voor te tonen, want hoe langer hij wachtte met de bekendmaking van de ploeg, hoe meer de speculaties daaromtrent gevoed werden.
We kunnen ook de vraag opwerpen waarom hij hem wél steeds selecteerde in de voorrondes, doch nu plots laat vallen.
Je weet sowieso dat, wanneer je hem meeneemt, je kan rekenen op een echte teamspeler die zich neerlegt bij zijn ‘tweederangsrol’.
Het is bij velen anders.

Reacties… onbegrijpelijk

De selectie werd meteen dé topic van de dag in diverse media.
Vooral op social media moest Simons het meteen ontgelden en werd vrij meewarig gedaan over zijn niveau en prestaties.
Er moét kunnen gelachen worden – uiteraard – maar de hypocriete ondertoon stoort.
Is het dan zò erg dat er een speler van deze of gene club geselecteerd zou worden?
Het zou tòch een reserve zijn. Wat als zo’n speler een beslissende penalty zou binnenknallen? Men zou allicht niet juichen.
Het gaat er net om dat je die ploeg steunt, wie het shirt ook draagt. Dàt is supporteren.
Ik heb het bv. allerminst voor types als Vandenborre, maar als hij presteert, who cares?

Helaas vond men het bij Club ook opportuun zich te mengen in de debatten.
Ook Meunier werd naast de selectie gelaten en dat schoot in het verkeerde keelgat, alsof niemand voldeed voor de selectieheer in kwestie.
Het is zonder meer jammer dat men zich in zo’n situatie zó gemakkelijk uit zijn kot laat lokken op dat niveau.
Je schiet er immers niks mee op, au contraire. Het calimero-imago wordt gevoed, net als de frustraties bij de achterban.
Het is evident dat men de eigen spelers in bescherming neemt, doch dit was de verkeerde manier.
Gelukkig excuseerde men zich al intussen.

Meteen communiceren was bij deze onnodig, want er speelden teveel emoties op dat moment.
Het is helaas niet de eerste keer dat Club zich op die manier laat misleiden (cf. kwestie rond de scheidsrechters).
Neen, beter intern aanpakken en het extern voorzichtiger communiceren om vervolgens te presteren op het veld.
Want daar draait het toch allemaal om?

En nu op naar een TOP WK!

Adidas Nitrocharge

Het is weinig organisaties gegevens origineel uit de hoek te komen met commercials.
Wie vaak voor tv vertoeft, krijgt vooral veel inferieur materiaal te zien.
De commercial voor de Adidas Nitrocharge voetbalschoen (nochtans een product waar ik sinds enkele jaren minder affiniteit mee heb) is er echter een om duimen en vingers bij af te likken. Het hoeft geen verbazing te wekken dat hun video intussen viraal ging en meer dan 6 miljoen kijkers wist te boeien.

Geniet van de razendsnelle actie, schitterende, rauwe beelden en klik vooral ook eens op hun speciaal ontwikkelde productsite.
Nitrocharge your game!

Spinning® marathon

Sinds een aantal maanden ben ik Spinning® Instructor.
Aangezien ik altijd al een sportbeest geweest ben, is het tijd voor een specialleke. 
Een marathon van 7u, dat moet immers toch volstaan? ;-)

Waar staat Spinning® voor?

Johnny Goldberg – ooit een professioneel atleet –  bedacht het concept in 1987.
Toen zijn zwangere vrouw er op hamerde dat manlief meer tijd met haar mocht spenderen, knutselde hij een Spinning® bike in elkaar. Hij kon blijven trainen voor zijn Race Across America (net geen 5000 km!) en vroeg hierna een octrooi aan voor zijn creatie.
In 1992 stichtte hij samen met studievriend John Baudhuin het bedrijf Mad Dogg Athletics, dat het merkenrecht heeft over de namen spinner®, Spinning® en spin®.

Neem dus niet zomaar die woorden in de mond wanneer je deelneemt aan dergelijke lessen, die soms meer lijken op een doordeweekse aerobics les dan een fietssessie.
Want net dat laatste is hét uitgangspunt van Spinning®: je fietst binnen. Halsbrekende toeren, pompen op het stuur e.d.m. horen hier dus niet thuis.
De connectie body – mind is wél prominent aanwezig, net als respect voor je materiaal en medemens.

Tijdens dergelijke lessen, dienen inspanning en ontspanning hand in hand te gaan.
Het heeft zo zijn redenen dat men 5 ‘Spinning® Heart Rate Zones’ in het leven geroepen heeft:

  • Recovery
  • Endurance
  • Strenght
  • Interval
  • Raceday

Elke les zou in het teken moeten staan van die zones. Men hoeft dus geenszins elke les ‘in het rood’ te gaan om conditie op te bouwen, al vergeet men dat vaak eens men de arena betreedt.

Spinning® marathon

De marathon

Morgen vindt dus een marathon plaats in Leuven.
Proud2be organiseert dit event, dat ongeveer een hele dag in beslag neemt.

Certified Instructors
kunnen in de voormiddag hun skills bijschaven met een training op interval zones.
In de namiddag volgt hét spektakel van de dag: een 7u (!!!) durende marathon, gegeven door 7 Master Instructors van over de hele wereld.
Wie de lijst met deelnemers bekijkt, kan zich vergapen aan heel wat verschillende nationaliteiten, wat deze ride des te unieker maakt.

Ik kijk er uiteraard als geen ander naar uit, maar ben toch benieuwd welke impact een dergelijke inspanning heeft op mentaal en fysiek vlak.
Verslag volgt!

Het transferbeleid van Club Brugge

De overgang van oud naar nieuw gaat niet enkel gepaard met de nodige copieuze maaltijden, in voetballand staat deze periode ook gekend om de transferperiode. Vooral ploegen in nood durven al eens (té?) diep in de buidel tasten om de ploeg een kwaliteitsinjectie te bezorgen. Club Brugge kende een eerste seizoenshelft van hoogtes en laagtes. Tijd om het transferbeleid onder de loep te nemen.

Nieuw bestuur

Anno 2012 onderging Club op diverse fronten een metamorfose.
Het nieuwe bestuur zorgde voor een komen en gaan van trainers, professionaliseerde de structuur (van VZW naar NV) en voorzitter Bart Verhaeghe werd meerderheidsaandeelhouder van het huis, waardoor hij de facto eigenaar van de club is. De komende jaren zal dit gepaard gaan met de nodige kapitaalsinjecties (oplopend tot € 60 miljoen).
Op erg korte tijd een heleboel veranderingen waar niet iedereen even hoog mee oploopt. Typerend voor elke veranderingsfase, waar je zowel voor- als tegenstanders hebt van de nieuwe gang van zaken. In dit geval morden de supporters aanvankelijk niet. Terecht, want professionalisering was dringend aan de orde bij Club. Er moest iets gebeuren om de gapende kloof met de Europese subtop niet verder te laten uitdeinen. De nieuwe stuurlui brachten echter niet meteen sportief succes. Er werd heel wat geld gepompt in infrastructuur, trainers, spelers en omkaderend personeel, maar prijzen bleven vooralsnog uit. En net daar snakt het blauwzwarte supporterslegioen naar. Ze zouden de cultuurschok snel vergeten en vergeven, maar ook hier knelt het schoentje al eens. Wie uitpakt met ‘No sweat, no glory’ als leuze, weet op voorhand dat men zich op glad ijs begeeft. Zeker als je transferbeleid haaks lijkt te staan op die cultuur.

Het transferbeleid 2.0

‘Vroeger was het beter’ is zo’n dooddoener die je overal wel eens te horen krijgt. voor blauw-zwart betekende het doorgaans een keuze voor betrouwbare, noeste, Belgische werkers op de centrale as, aangevuld met buitenlandse spelers die effectief toegevoegde waarde brachten. Het aandeel van de eigen jeugd taande met de jaren, al was de mix ervaring – jonge veulens behoorlijk goed.
Het staat alleszins haaks op de huidige visie, waar men er soms voor kiest geld door ramen en deuren te gooien – akkoord dat men vroeger misschien té voorzichtig was, dan nog.
Waarom kiest men trouwens niet voor een ‘vast systeem’ (noem het zoals je wilt) dat kan gehanteerd worden over de (jeugd)ploegen heen, zodat men later een herkenbaar spelconcept hanteert én men makkelijker de juiste spelers kan opzoeken op de mercato? De binnenlandse markt mag dan duur heten, spelers als De Bock moet je ofwel goedkoper ofwel tijdens zijn adolescentie halen. Hoe goed hij ook mag zijn en hoeveel men ook neergeteld zou hebben, € 3 miljoen is simpelweg te veel. Hij zou als CV geposteerd worden, want op linksback hebben we met Stenman en Buysse (op Belgisch niveau) voldoende waardig materiaal.
Die € 3 miljoen kunnen echter nuttig besteed zijn als je het vergelijkt met de € 8 miljoen nutteloze transfers van Jorgacevic, Figueras, Almeback, Høgli, Jørgensen, Trickovski, Vleminckx, etc. Bepaalde transfers vielen dan nog te begrijpen, mij maak je niet wijs dat de jeugd geen evenwaardige alternatieven bood voor de helft van dit rijtje.
Carl Hoefkens

Gudjohnsen

Na het vertrek van Vleminckx en de ongelukkige Bacca in het achterhoofd, dient Club zeker uit te kijken naar een nieuwe, snel inzetbare spits.
Het oog is blijkbaar gevallen op Eidur Gudjohnsen. De Ijslandse topspits is aan een mooi seizoen bezig bij de buren van Cercle, maar is er wel al 34. Daar zou men dus minstens € 300k voor neertellen en zijn loon zal navenant zijn. Voor een korte termijnoplossing… Dat ze bij Cercle groen zien is hun zaak – zij speuren uiteraard niet naar spelers om hun superieure kern aan te dikken – maar je zou op zijn minst een betere oplossing verwachten.
En wat gezegd van de rechtsachter? Høgli kreeg al te horen dat hij andere oorden zou mogen opzoeken, dus blijft Hoefkens over. Het getal 34 komt dan weer ter sprake en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze daar toch voor een speler kiezen die het ook op iets langere termijn zal kunnen waar maken.

Eidur Gudjohnsen

Eidur Gudjohnsen

Makkelijker gezegd dan gedaan, maar op en naast het veld wordt het tijd om die mooie slagzin in de praktijk om te zetten.

Wie wordt de nieuwe trainer van Club Brugge?

De Jupiler Pro League is dit weekend toe aan de 15e speeldag.
Club Brugge  – tot voor kort de onbetwistbare leider – is teruggezakt naar een zieltogende 8e plaats. Biedt een nieuwe trainer echter soelaas?

Leekens
De exit van Leekens kan bezwaarlijk verrassend genoemd worden.
De jobhopper was toe aan de zoveelste club van zijn hart en stond voordien zelden garant voor succes aan de top.
Hij was bovenal té laf in zijn aanpak. Behouden opstellingen, een ontieglijk zwak functionerende verdediging en té halsstarrig vasthouden aan bepaalde spelers – Jørgensen was bv. een schim van de speler die hij zou moeten zijn – zorgden voor een opvallende terugval. Dat de ploeg ondermaats presteerde tegen ploegen als Lierse en OHL deed hem definitief de das om.
Wat mij zelf het meest stoorde, was zijn gewauwel in de pers. Het zou kunnen doorgaan als metafoor voor het geleverde spel. Vakkundig rond de kwestie heen dribbelen zonder kant, noch wal te raken.
Leekens is een gladde paling die al lang zijn schaapjes op het droge heeft en vooral uitblinkt in persoonlijke marketing. Het smeden van een hechte groep op langere termijn is echter minder aan hem besteed.
De vox populi sloeg om in negativiteit en het ambitieuze bestuur zag zich genoodzaakt hieraan te gehoorzamen. Een dure beslissing, aangezien de opzegvergoeding niet min zal geweest zijn.

En nu?
Ook assistent Verkempinck mocht zijn biezen pakken, waardoor good old Phille Clement opschoof in de rangorde.
Laatstgenoemde miste zijn debuut niet. Tegen Newcastle zagen we een bij vlagen herboren Club, dat eindelijk weer streed als een groep.
Het resultaat – een draw tegen een fel gewijzigd Newcastle – is minder opzienbarend, maar het spelniveau en de inzet logen er niet om. Het kán een momentopname zijn, maar het Leekens-effect leek bevrijdend te werken.
De hamvraag is wie er nu aan zet dient te komen.
In de wandelgangen weerklinken grotere namen als Van Marwijk en Garrido, maar is dat echt nodig?
De afgelopen seizoenen wisselde Club Brugge van trainer dat het een aard had. Daum en Leekens waren niet bepaald goedkope vogels.
Het bestuur gooide er tonnen € tegenaan, net zoals men fel investeerde in het team.
Wie dan een 8e plaats bekleedt, dient zich ernstig vragen te stellen.
Niet dat Clement dé oplossing is op lange termijn, naar mijn bescheiden mening verdient hij een kans. Als hij er in slaagt de grinta van de afgelopen match in de groep te slijpen én een deftige verdediging op poten kan zetten, heeft deze ploeg veel mogelijkheden. Offensief zit hier muziek in. Defensief is het evenwel huilen met de pet op. De Clubscouts die mannen als Almebäck en Figueras een positief rapport gaven, moeten stante pede voor de spiegel post vatten. Alsof we in de jeugd geen kerels hebben die op miniemenniveau verdedigen?

Soit, in plaats van trainers – hetzelfde geldt voor spelers – louter aan te trekken o.b.v. hun palmares, zou men beter moeten peilen naar de intrinsieke motivatie.
Bekijk de case Wilmots – Advocaat en trek uw conclusies, bestuur.
En, aub, back to the roots. Professionaliseren is 1 ding, identiteit verloochenen een heel andere zaak.

Jupiler Pro League (2012-2013) – Tussentijdse analyse

Met de winter voor de deur, is de tijd rijp voor een eerste analyse van de Jupiler Pro League anno 2012-2013.
Waar vinden we de grootste verrassingen terug?

De top

Kampioen Anderlecht draait momenteel mee bovenin, maar die statistiek verhult veel.
Hoewel ze zich (na ettelijke voorafgaande debacles in de inkomhal van de Champions League) eindelijk nog eens wisten te kwalificeren voor het kampioenenbal, krijgen de fans amper champagnevoetbal geserveerd in het Astridpark. Ze zijn er precies té afhankelijk geworden van de grillige Mbokani, die de ene keer een ganse verdediging op een hoopje dribbelt om de week erop zijn voet abrupt in het gezicht van een tegenstander te planten. En wat gezegd van Jovanovic? Hij kán het nog, maar viel het niet te verwachten dat hij op zijn leeftijd af en toe een lichte terugval zou kennen? Met bovendien de langdurige blessure (en transferpolemiek) van Suarez, kan RSCA beter uitkijken naar versterking in het aanvallend compartiment. De Sutter speelde zich dan weer in de gratie, hij is geen spits die op het Europese toneel matchen zal beslissen – toch niet tegen toppers. En hoe zal de langdurige blessure van Cyriac evolueren?
Ook in het middenveld kampen ze met een aantal vraagtekens. Biglia kent niet zijn meest succesvolle seizoen en komt Vargas boven water? En wat met Molins, eveneens met veel tromgeroffel binnengehaald?
Achterin ziet de situatie er iets beter uit, al kunnen we moeilijk stellen dat Anderlecht een topdefensie heeft. Ook al lijkt Nuytinck best een aanwinst en komen Deschacht en Gillet weer tot hun recht.
Toch heb ik mijn twijfels of deze ploeg met de titel aan de haal zal gaan. Heeft de groep voldoende honger én zal men niet teveel focussen op geldgewin in Europa? Indien alle pionnen op hun plaats vallen, zijn ze echter de te kloppen ploeg.

Racing Genk lijkt me dan weer dé outsider voor het kampioenschap. Van de toppers spelen ze veruit het mooiste voetbal en ook in Europa loopt de trein meer dan behoorlijk.
Vooral voorin baadt dit elftal van weelde. Vossen verkeert in de vorm van zijn leven, De Ceulaer is voorlopig een voltreffer en dan heb je nog mannen als Kennedy, Barda, etc. achter de hand. Bovendien heeft deze ploeg een sterke centrale as, waar stabiliteit, inzet, kracht en creativiteit aanwezig zijn. Het inkomende transferverkeer viel zeker niet tegen. Gorius is dan geen Europese topper als De Bruyne, op Belgisch niveau biedt hij voldoende meerwaarde. En zo hebben ze er nog bij de Limburgers: vrij goede spelers die als team boven de middelmaat uit stijgen.

Bij zowel Standard als Gent  noteren we andere signalen.
Zeker aan de boorden van de Maas is het de laatste tijd kommer en kwel. Ik trap een open deur in, maar een vingerwijzing naar dhr. Duchâtelet is onontbeerlijk bij de malaise in Luik.
Wie sterren als Witsel, Fellaini, Tchité, Cyriac, etc. laat vertrekken, dient vooral te focussen op kwaliteit. En net dat laatste deed men niet. Wie alle heil verwacht van Ogunjimi, kent geen knijt van voetbal. Mark my words: zolang Roland de scepter zwaait bij Standard, halen ze geen titels meer.
Bij Gent verdient de scouting alsook het management alle krediet voor de manier waarop ze de laatste jaren zowel een financiële als sportieve kloof gedicht hebben.
Een aantal toppers werden telkens voor een prikje aangekocht om vervolgens voor een veelvoud versast te worden naar de top in binnen- of buitenland. Zoals wel meer, durft het dan al eens naar de hoofden stijgen van menig supporter of bestuurslid. Net zoals bij Standard, verzaakte men het uitgaande verkeer waardig te vervangen. Niet dat bv. Smolders absolute top is, maar samen met Thijs en Jørgensen had Gent een knap trio op het middenveld. En wie zet nu zijn geld op een 35-jarige Thijs? Gent heeft zeker een aantal leuke spelers, maar al bij al een te matige ploeg.
Als er dan iemand in kan slagen daaruit een waardig geheel te kneden, is het Sollied wel. Anderzijds is zowat elke speler het beu na een aantal jaar Sollied. Telkens dezelfde oefeningen afhaspelen, hetzelfde systeem hanteren én een basiselftal waar hij zelden van afwijkt… Tel daar de vrijheid bij waar sommige spelers niet mee om kunnen en je krijgt een gevaarlijke cocktail. Benieuwd wie hem zal opvolgen, maar Gent raakt zeker bij PO1. Bij Standard heb ik sterke twijfels.

Zulte-Waregem staat met stip genoteerd als revelatie.
Dury mag dan geen trainer zijn voor een topclub waar men dagelijks de poten van zijn stoel zaagt, aan de Gaverbeek zet hij keer op keer prestaties neer. Ook hier met al bij al beperkt materiaal. Hetzelfde kan – niet voor de eerste keer – gezegd worden van Vanhaezebrouck bij Kortrijk. Fantastisch hoe hij ze laat voetballen, vanuit een vrij aanvallende visie.

Ons Club
Ik heb het bewust nog niet over Club Brugge – mijn geliefkoosde team – gehad.
De verwachtingen waren bij aanvang van het seizoen hooggespannen. De geldbeugel werd prompt opengerukt en met ondermeer Tchité en Jørgensen werden toptransfers verwezenlijkt.
Er werd ook met man en macht voor gezorgd dat sterkhouders als Odjidja en Refaelov bleven. Georges Leekens besteeg de troon die Daum achterliet. Eén doel stond logischerwijs centraal: de titel.
Het bestuur kan enkel tevreden zijn met die oppergaai, zoniet heeft het haar werk niet goed genoeg gedaan. Wie zoveel geld in een ploeg pompt, wil resultaat.
Toch is het momenteel verre van peis en vree bij Club.
Akkoord, er zijn thans té veel geblesseerden. Van het rijtje Donk, Larsen, Stenman, Zimling, Meunier en Tchité heeft minstens de helft een basisplaats. Bovendien waren er nog een aantal schorsingen en kleinere blessures die roet in het eten gooiden. Dan nog moet je met de beschikbare kern een deftige ploeg kunnen neerplanten. Er zijn immers teams die  het met minder moeten rooien. Teams als OHL en Lokeren, waar we recent de duimen voor moesten leggen.
Soit, ik mis een duidelijke lijn, een ploeg die als dusdanig voor elke morzel grond knokt. Het idyllische beeld dat zo’n ploeg er ooit terug komt (ik groeide op met helden als Vander Elst, Ceulemans, Borkelmans, Verheyen, etc.), laat ik bewust voor wat het is. Maar dat er een coherent geheel zou moeten staan, is nu toch klinkklaar. En als je uit zo’n omvangrijke kern nog niet eens een geolied geheel kunt maken, wat ben je dan waard als trainer? In – let’s be fair – begod de Jupiler Pro League?
Met de aanwezige mogelijkheden moet je meer kunnen doen. Punten halen én mooi voetbal spelen is zeker niet onmogelijk met deze kern. De vermaledijde Leekens krijgt tegenwoordig de wind van voor, al is het geheugen van een supporter uiteraard niks waard. Met de voorbije 2 à 3 matchen is zijn referentiekader al snel verkleurd.
Al moet ik grif toegeven dat ik die mensen kan bijtreden die niet of minder geloven in Leekens. Hij greep al te vaak terug naar té behouden opstellingen en oogt mijn inziens vaak te laf in tactische ingrepen. Om nog te zwijgen over zijn uitlatingen na een snertmatch. Maar we zijn er voor 90%, zeker?
Deze kern grossiert in offensieve rijkdom. Gebruik die dan toch optimaal? Vazquez is dé man bij uitstek die mensen als Bacca en Tchité (niet toevallig dé kanjers in het aanvallende segment) perfect kan aanspelen: op snelheid/maat en in de diepte. Wanneer hij niet speelt, zien we al te vaak een gebrei waar zelfs vele oma’s beter raad mee weten.
Achterin zijn er inderdaad een aantal belangrijke pionnen afwezig, maar dan nog moet je mits enige organisatie het preminiemenniveau kunnen overstijgen. Speel desnoods met 3 waardige verdedigers, want een Almebäck is dat echt wel niet. En de jonge Engels voor de leeuwen gooien tijdens de snertmatch in Bordeaux, was pas echt een kapitale blunder.
Meer lef naast én op het veld aub. Daum was misschien defensief/organisatorisch ingesteld, maar het was tenminste iemand die ervoor kon zorgen dat er een ploeg stond die presteerde. En iemand die stelde waar het op stond, i.p.v. de slapstick van Leekens. Die blijft toch niet bij 90% van zijn clubs.

Overigens nog een pleidooi voor de communicatie bij Club. Snel, to the point reagerend op alle uithalen, die vaak op weinig gebaseerd zijn. Hoge bomen… placht ik bijna te zeggen. Eerst toch maar een prijs pakken?

Flop

Wat de flops betreft, kan ik het in feite kort houden.
Cercle bengelt samen met Waasland-Beveren onderaan. Bij laatstgenoemde werd dat verwacht (promoveren en vervolgens een bus nieuwelingen aankopen, bewijst een duidelijk gebrek aan visie), bij de vereniging helemaal niet. Wie echter niet ingrijpt wanneer je over een kern dertigers beschikt (in voetballand zijn dat gepensioneerden) én dan nog 2 dertigers binnenhaalt (alsof Wils en de eerder genoemde Smolders een ploeg kunnen redden), snapt het hoegenaamd niet. Wat met de succesvolle jeugdopleiding? Peeters bekocht het gisteren met zijn job, maar het zou me ten stelligste verbazen dat het met een andere T1 beter zou gaan.
Charleroi (de duivenpier als vanouds) en Lierse (besparingen van de Egyptische clan) zijn geen verassingen in de kelder, maar kunnen maar beter op hun tellen letten.

Benieuwd naar andere visies, post gerust!

 

%d bloggers liken dit: