Het nakende vaderschap

Na 9 maanden is het bijna zover.
Waar de vrouw uiteraard centraal staat in het hele gebeuren, is het als aanstaande vader toch ook een hele belevenis.

Enkele ‘dad facts’:

  • De voorbereiding is vanzelfsprekend plezant. 🙂
    Soms is’t ‘van moeten’!
    Zij mag in principe nog drinken en alles eten — de sfeer is nog goed.
  • Het verrassende moment — verlossend vond ik erover :-) — staat bol van de emoties.
    Van verbaasd naar opgetogen, van verschrikt tot dat tikkeltje onzekerheid.
    Na een korte looptocht begon het hier stilaan te dagen dat ik vader zou worden. Intens geluk!
  • Je moet meteen aan de slag en dat is RONDUIT VREEMD.
    Ik heb het uiteraard over de zoektocht naar een crèche die van start gaat nog voor je goed en wel beseft waar je aan toe bent. Je weet nog niks van dat kind en je dient al aan te geven wat bepaalde voorkeuren zijn, moet plots nadenken over ‘het praktische’…
    Wij hadden geluk en vonden een crèche in de buurt die ook nog tot 18u30 open is — wie geraakt daar in godsnaam om pakweg 17u?! Vroeg begonnen, is dus echt half gewonnen!
  • De eerste maanden beleef je als koppel op een ongeziene manier, zeker als je zoals wij beslissen te wachten met de aankondiging tot de veilige kaap van 3 maand is gerond.
    Zij mocht m.a.w. niet drinken én dat tijdens de feestdagen. We vreesden het ergste — iemand moest dat wel ontdekken — maar waren perfect voorbereid: altijd alcoholvrije wijn en bier in de koffer en sowieso steeds naast elkaar genesteld. Wanneer ik op Nieuwjaar een Orval tegen mijn goesting bijna ad fundum heb binnengekletst, had ze het toch even lastig. Mijn lever die avond ook. Als bij wonder heeft niemand het echter doorgehad! 🙂
    Gelukkig was ze intussen ook ok en heeft ze niet al te veel vervelende zwangerschapskwaaltjes geleden.
  • De aankondiging zelf kan ook hilarisch zijn.
    Mijn ouders geloofden er bv. niks van, aangezien ‘zij champagne aan het drinken was’.
    Na enkele herhalingen moesten we alsnog een echo boven halen om hen van het tegendeel te overtuigen. 🙂
    Het gelukzalige gevoel erna was navenant. Enige kanttekening: je hebt als koppel geen geheim meer, wat wel zijn charmes had.
  • Alles lijkt nog veraf.
    Na pakweg 4 maanden stonden wij eigenlijk nog niet stil bij het vervolg.
    Intussen vlogen de weken als vanouds voorbij, aangezien je eindelijk weer wat meer kunt buiten komen (dat drinken toch!). Helaas kan ze niet meer alles eten, wég sfeer. 😀 De verhalen over sushi, martino’s, saignant steaks, etc. vliegen me al om de oren. Over Orval zwijg ik in alle stilte.
  • Bezoeken aan de gynaecoloog.
    Momenten die je koestert, die bezoeken aan de gynaecoloog. Ik kan het iedereen aanraden hier zoveel mogelijk bij aanwezig te zijn. Zeker wanneer je echo’s te zien krijgt. Bij de allereerste echo pinkten we beiden een traantje weg en we hadden het lumineuze idee ook beide grootmoeders in spe uit te nodigen op een volgende echo. Fantastisch moment!
    Dat ze tegenwoordig al aardige 3D-beelden kunnen maken, is dan ook weer fascinerend. Zo beleef je het als man toch wat meer van nabij, want verder blijft dat toch vrij beperkt tot ‘stampjes voelen’ en praten tegen de buik.

baby echo

  • All hell breaks loose. Voor de man althans.
    Het besef dat we een lijst moesten samenstellen, met de daaraan gepaard gaande bezoekJES aan winkels, je hebt er engelengeduld voor nodig.
    Wie me een beetje kent, weet dat ik eerder ongeduldig ben, wat in deze dus een walgelijke combinatie bleek.
    Nadat we er eindelijk uit waren welke winkel het zou worden, volgden nog ettelijke bezoeken aan de betreffende winkel. UREN hebben we er gesleten en kennen de winkel intussen van voor naar achter. En ik zweer het je, wanneer je als man dàt punt bereikt waar je moet kiezen welke kleur de kotsdoekjes moeten hebben, snak je naar een zetelmoment met troostende Duvel.
  • Babyborrel of niet.
    Daar hebben we even over getwijfeld, maar aangezien we samen toch een vrij grote familie hebben én heel wat vrienden/kennissen, opteerden we toch maar voor de borrel. Ook hier luidt het devies niet té lang te wachten om de zoektocht op te starten, aangezien heel wat zalen toch vrij lang op voorhand geboekt zijn. Wederom een heleboel knopen door te hakken, iets wat je bovendien niet van de ene dag op de andere kunt doen.
  • Méér praktische zaken.
    Er komt toch wat bij kijken. Verzekeringen, de erkenning (voor de aangifte later), de pamperrekening, de geboortekaartjes… Vooral dat laatste bleek een zwaardere dobber dan verwacht. We hadden een donkerbruin vermoeden dat die kaartjes/doosjes en hele reutemeteut een duit kostten, maar vielen nog achterover van sommige offertes. En we regelden het dan nog zelf met de drukkerijen, zonder tussenpartij!
  • Het uitkijken naar het einde.
    Tegen dat alles zowat geregeld raakt, loopt de zwangerschap naar zijn einde toe. De spanning is bij ons nu te snijden (berekend op 13/08), maar we genieten zeker nog van onze laatste momenten met z’n 2. Net als bij het begin, merken we ook nu weer dat vat vol emoties: enerzijds met gezonde dosis schrik (het doet iets met je leven, goodbye slaap!), anderzijds reikhalzend uitkijkend naar die kleine ukkepuk.

Duimen voor een gezond wonder, want dat is het sowieso.

Waarom offline shopping belangrijk blijft

De meesten onder jullie weten dat ik een fervent loper ben.
Wekelijks haspel ik al gauw 20–30km af en doorgaans ervaar ik dat als puur genot. Het onderhoudt de conditie, geeft energie en is bovendien pure ontspanning. Aan de drukte kunnen ontsnappen door te focussen op 1 zaak, werkt voor mij bijzonder heilzaam.
Dat tót je schoenen hun beste tijd hebben gehad. Wie vaak loopt, erkent het belang van een geschikte loopschoen als geen ander.
Ik loop al enkele jaren met Nike’s Lunarglide. Met versie 6 en 7 zette ik ettelijke kilometers op de teller. Ik vond het bovenal handig dat je deze online kunt customizen — van de kleuren van de zool tot het betitelen van de schoen met je naam.
Aangezien Strava recent aangaf dat ik de 1000 km had overschreden met mijn laatste paar én ik ook had ondervonden dat de demping stilaan minder werd, vond ik het evident te gaan voor de opvolger van de Lunarglide serie, versie 8. Wat customizing en een gat in mijn portefeuille later, was mijn bestelling geplaatst op Nike’s webshop.

Waar ik tot dan toe geen flauw benul van had, was dat deze versie toch wat ingrijpende wijzigingen had ondergaan t.o.v. de vorige telgen van de serie. Zo werd niet enkel het design aangepast, doch ook de samenstelling van de schoenen bleek helemaal anders. Nadat ik tijdens een eerste testrun stekende pijn had ervaren in beide voeten, heb ik — jammer genoeg — mijn bestelling moeten retourneren.

De belangrijkste aankopen doe je beter offline

Aangezien ik wel degelijk schoenen nodig had, ging ik stante pede naar Runner’s Lab. Ze hadden me in het verleden al aan het juiste paar geholpen, dus ik had er opnieuw alle vertrouwen in. Dat werd geenszins beschaamd. Een half uur professionele begeleiding later, stapte ik er goedgemutst buiten met (iets) goedkopere schoenen die op mijn lijf geschreven zouden moeten zijn. Dat wezen alvast de voetenanalyses van de korte proefruns uit.

Is een aankoop voor jou belangrijk? Neem er je tijd voor, laat je professioneel begeleiden en koop het offline.

Gisteren onderworp ik de nieuwe schoenen aan een échte test en ik liep als vanouds soepel en pijnvrij. Zo zie je maar: als het voor jou echt belangrijk is, koop je het beter offline. Zeker als je op maat en professioneel advies kunt krijgen.

Webshops kunnen dan véél vervangen, de begeleiding en authentieke ervaring offline blijven in een aantal gevallen onmisbaar.

Hoe je je iPhone batterij kunt kalibreren

De batterij vormt al langer de achilleshiel van menig smartphone. De meeste smartphones halen maximum het einde van de dag, waar velen geregeld aangewezen zijn op een extra laadbeurt tussendoor of een powerbank.

Niet dat het dé oplossing brengt, maar je kan je iPhone batterij ook zelf wat stretchen door ze geregeld te kalibreren.

Dit doe je als volgt:

  1. Laat je iPhone volledig leeglopen. M.a.w.: tot hij de geest geeft en van zichzelf uit gaat.
  2. Hang je toestel aan de (originele Apple) charger en gebruik hem intussen niet. Integendeel, zet hem bij voorkeur af.
  3. Laat de iPhone minstens enkele uren opladen. Ik doe het zelf min. 3-4u
  4. Start je iPhone opnieuw op met een hard reset. Dit bekom je door de home button en power button (of ‘volume lager button’ bij de nieuwste versies) ingedrukt te houden tot wanneer de iPhone heropstart.

Deze procedure herhaal je best 1 maal per maand. Verwacht zeker geen wondermiddel, maar het helpt om je batterij terug wat richting te geven.

Employer branding, géén one minute story

8 jaar.
Zolang ben ik inmiddels actief in de HR wereld.
Doorheen die jaren werd me steevast duidelijk dat het gros van de organisaties nog heel wat stappen kunnen zetten op vlak van employer branding.
Nochtans is het een absolute noodzaak om organisaties te wapenen naar de toekomst toe en de oudere, ervaren populatie, op een waardige manier te vervangen. Tegelijkertijd botst men met de alsmaar verder oplopende pensioenleeftijd. Employer branding kan een steunpilaar vormen op beide vlakken.

War for talent, 2016

De war for talent woedt in alle hevigheid anno 2016, waar bedrijven meer dan eens moeite ondervinden het juiste talent aan te trekken.
Zeker in een wereld waar digitalisering al langer dan vandaag ‘het nieuwe normaal’ is, blijkt het geen sinecure de noden van de business te vertalen in concrete rekruteringsoplossingen.
Eén van de issues hierbij is het gebrek aan kennis in beide richtingen.
HR en ‘business’ lijken vaak een andere taal te spreken, omdat ze een ander referentiekader kennen.
De business heeft doorgaans te weinig kennis van de arbeidsmarkt, waar HR vaak te weinig inzicht heeft in de specifieke besognes van de business of hier toch te weinig (proactief) in betrokken wordt. In het leeuwendeel van de gevallen resulteert dit in een rekruteringsproces dat best kan omschreven worden als ‘brandjes blussen’. Er vertrekt plots iemand , er is een interne move óf plots komt er budget vrij voor de nieuwe organisatie.
Alle hens aan dek voor die nieuwe rekrutering(en). Te laat, geregeld zelfs te laat om het profiel nog te helpen afstemmen op de arbeidsmarkt.
Het resulteert meestal in een rekruteringsprocedure die langer inneemt dan initieel verwacht, wat uiteraard verschillende redenen heeft.
De zwaarte/complexiteit/vindbaarheid van het profiel speelt zeker mee, maar het onderliggende gebrek aan proactieve communicatie speelt een doorslaggevende rol.
Transparantie is een must, in beide richtingen. Zonet dreig je sowieso te verzanden in een neerwaartse spiraal van ontgoochelingen.

Proactief rekruteren

Proactief rekruteren, het klinkt als muziek in de oren van menig recruiter. Er zijn een aantal mogelijkheden om het te doen, zoals het opzetten van een talent pool.
Welke organisatie heeft echter een talent pool, die naam waardig?
Een groep goede kandidaten waarmee men op geregelde basis contact houdt, kwestie van hen op de radar te houden indien zich relevante opportuniteiten zouden aandienen. Bij mijn weten een select kransje, door de band genomen door een gebrek aan resources.

Employer branding biedt tevens de mogelijkheid de arbeidsmarkt proactief aan te pakken.
Ook hier is vaak nog veel werk voor de boeg, niet in het minst bij grote organisaties waar men nog al te vaak verzandt in een potje navelstaren.
Zeker wanneer men een acute personeelsnood ervaart en zich amper kandidaten aandienen (zelfs op aantrekkelijke rollen), neemt het onbegrip toe.
Hoe uitdagend/leuk het ook werken is in dat bedrijf, men staat er steevast amper bij stil of kandidaten tout court wel aan die organisatie denken als werkgever.
Het aantal spontane sollicitaties vormt hier een prima waardemeter.

Employer branding: never ending process

Zelfs al heeft een organisatie een pak spontane sollicitanten, dan nog dient men constant te investeren in employer branding.
Het draait er om top of mind te zijn bij sollicitanten. We kunnen hier de lijn doortrekken naar branding in het algemeen: waarom investeert Coca-Cola jaarlijks miljarden euro’s, terwijl iedereen constant Coca-Cola ziet op café/supermarkt/…? Het wil top of mind blijven, absolute marktleider blijven.

In rekrutering geldt hetzelfde.
Wil je de war for talent winnen? Dan dien je constant te investeren in employer branding en niet in golven – wat vaak het geval is.
Na x aantal jaar stelt men vast dat de jobsite, folders, etc. gedateerd zijn en komt er een upgrade. Met veel poeha worden budgetten goedgekeurd, nieuwe initiatieven opgezet i.s.m. marketing/communicatie en iedereen jubelt. Of toch voor even.

Na verloop van tijd is het ‘weer naar af’ en merkt men dat de campagne van haar pluimen laat. En de tijd van jobs posten op jobsites en een resem kandidaten zien verschijnen, lijkt voltooid verleden tijd.
Het is dan ook primordiaal een voldoende groot draagvlak te creëren in de organisatie en in eerste instantie iedereen zoveel mogelijk te betrekken.
Elke medewerker dient behandeld te worden als een ambassadeur van het merk. Worden ze aangemoedigd zelf mensen voor te dragen als sollicitanten? Zijn ze betrokken in het rekruteringsproces? Enthousiasmeert men hen om leuke verwezenlijkingen/activiteiten on-en offline te delen met hun netwerk? Kennen ze een referentiekader op dat vlak?…

“When do You Ask Your Clients for Referrals”

Enkel als men volmondig ‘ja!’ kan antwoorden op soortgelijke vragen, kan men spreken van een onderbouwde employer branding. Het resulteert normaliter in meer betrokken/tevreden werknemers en een sneller, transparanter én effectiever rekruteringsproces.

 

 

Tortellini met zalm

Dit is zonder twijfel één van mijn favoriete gerechten.
In feite beantwoordt het aan mijn basisvereisten wanneer ik tijdens de werkweek iets wil koken:

  1. Het is héérlijk
  2. Lekker goedkoop
  3. Er kruipt amper werk of voorbereiding in
  4. Het is (vrij) gezond
  5. Iedereen kan dit

De ingrediënten

Voor 2 personen heb je het volgende nodig:

  • Een pak (200 g.) gerookte zalm
  • Een pak ‘verse’ tortellini, gevuld met ricotta en spinazie
  • Een doosje room (naar keuze)
  • Lente-ui
  • Olijfolie
  • Peper en zout
  • Tijm

De bereiding

  1. Zet een (voldoende grote) pot water op een heet (volle capaciteit) vuur. Hier komt straks de tortellini in.
  2. Start nu met het wassen van de lente-ui.
    Snij deze vervolgens in kleine stukjes.
  3. Giet wat olijfolie in een kleine pot en zet hem op een voldoende hoog vuur (3/4 van de capaciteit van je vuur).
  4. Snij de zalm in fijne stukjes. Zorg ervoor dat deze ook niet té fijn zijn, anders komen ze amper door in je saus.
  5. Eens de lente-ui glazig (gelig) wordt, kieper je er de room bij.
    Laat deze even doorkoken.
  6. Giet nu de tortellini in je kokend water en laat deze een aantal minuten (bekijk je pakje) doorkoken.
  7. Doe intussen de zalm bij je room-ui-saus en laat enkele minuten opstaan. Zet het vuur iets lager (1/4 tot 1/2 volstaat).
  8. Haal de tortellini van het vuur en giet deze af.
  9. Kruid de saus af met peper & zout en voldoende tijm.
  10. Opdienen maar!

Het resultaat

Oordeel nu zelf! 🙂