Archive | Ouderschap

RSS feed for this section

De bevalling

23 augustus 2017.

10 dagen na de vooropgestelde bevallingsdatum. Het is té gezellig daarbinnen. 😊 Aangezien men je tegenwoordig maximum zo ver over tijd laat gaan, verwachtten ze ons deze ochtend om 5u in het hospitaal voor de inleiding. Het voelt als op reis gaan: je koffers pakken, weten dat je het huis even achter je laat, op een ontiegelijk vroeg uur uit de veren… alleen ís het dat niet. Gisteren gierden de zenuwen ons door de keel, groeiend vanuit het besef dat het nu écht zover moest zijn.

Mijn relaas van de dag:

  • Iets na 5u arriveren we bij het ziekenhuis. De 1e keer dat ik een hospitaal via spoed binnenwandel én hopelijk blijft dat zo even. Een charmante verpleegster gidst ons tot het verloskwartier, waar ze meteen aan de slag gaan en starten met ‘primen’, het kunstmatig uitrijpen van de baarmoederhals.
  • De klok noteert inmiddels 7u. De zon komt op, de wereld ontwaakt. Ik zou al terug kunnen slapen. 🙈 Inmiddels nog geen concrete update. Wel al wat voorzichtige contracties.
  • 8u45, de gynaecologe verschijnt ten tonele om de vliezen te breken. Geen sinecure, waar ze toch wat dient af te tasten met een lange, fijne ‘tang’. Uiteindelijk slaagt ze zo in het breken van de vliezen. Ik verwachtte hier een stroom water, al kwam dat eerder met mondjesmaat op gang. Gedurende de rest van de bevalling, mogen we ons blijkbaar verwachten aan die constante ‘lekkage’. Intussen lijken de eerste weeën te starten.
  • 11u30, de weeën volgen elkaar intussen snel op en zijn intensZe kermt het nu soms al uit van de pijn, wat ook voor mij hartverscheurend is. Met een krop in de keel kijk ik machteloos toe. Nu al toon ik ontzaglijk veel respect voor elke vrouw die deze pijnmarathon moet doorstaan.
  • 12u, ze verbijt nog steeds de pijn en smeekt om pijnstillers. Tegen dat de verpleegster goed en wel arriveert, blijkt het echter al tijd om te persenWe waren verrast door de onverhoopte snelheid van de gang van zaken, al is zoiets anderzijds ook vrij stresserend voor alle betrokken partijen.
  • 12u56, Lucie Van de Steene ziet het levenslicht. 😍 Het moment waarop je voor het eerst jouw kindje ziet verschijnen, valt onmogelijk te beschrijven. Adembenemend, beklijvend, alle emoties overstijgend, uniek,… Men noemt het vaak een wonder, maar dat is dit toch op alle vlak. Ik heb alleszins meer dan eens een traantje weggepikt vandaag en vermoed dat we dat de komende tijd nog meer zullen doen. Trots op de prestatie van de mama én mijn pracht van een dochter.

Het nakende vaderschap

Na 9 maanden is het bijna zover.
Waar de vrouw uiteraard centraal staat in het hele gebeuren, is het als aanstaande vader toch ook een hele belevenis.

Enkele ‘dad facts’:

  • De voorbereiding is vanzelfsprekend plezant. 🙂
    Soms is’t ‘van moeten’!
    Zij mag in principe nog drinken en alles eten — de sfeer is nog goed.
  • Het verrassende moment — verlossend vond ik erover :-) — staat bol van de emoties.
    Van verbaasd naar opgetogen, van verschrikt tot dat tikkeltje onzekerheid.
    Na een korte looptocht begon het hier stilaan te dagen dat ik vader zou worden. Intens geluk!
  • Je moet meteen aan de slag en dat is RONDUIT VREEMD.
    Ik heb het uiteraard over de zoektocht naar een crèche die van start gaat nog voor je goed en wel beseft waar je aan toe bent. Je weet nog niks van dat kind en je dient al aan te geven wat bepaalde voorkeuren zijn, moet plots nadenken over ‘het praktische’…
    Wij hadden geluk en vonden een crèche in de buurt die ook nog tot 18u30 open is — wie geraakt daar in godsnaam om pakweg 17u?! Vroeg begonnen, is dus echt half gewonnen!
  • De eerste maanden beleef je als koppel op een ongeziene manier, zeker als je zoals wij beslissen te wachten met de aankondiging tot de veilige kaap van 3 maand is gerond.
    Zij mocht m.a.w. niet drinken én dat tijdens de feestdagen. We vreesden het ergste — iemand moest dat wel ontdekken — maar waren perfect voorbereid: altijd alcoholvrije wijn en bier in de koffer en sowieso steeds naast elkaar genesteld. Wanneer ik op Nieuwjaar een Orval tegen mijn goesting bijna ad fundum heb binnengekletst, had ze het toch even lastig. Mijn lever die avond ook. Als bij wonder heeft niemand het echter doorgehad! 🙂
    Gelukkig was ze intussen ook ok en heeft ze niet al te veel vervelende zwangerschapskwaaltjes geleden.
  • De aankondiging zelf kan ook hilarisch zijn.
    Mijn ouders geloofden er bv. niks van, aangezien ‘zij champagne aan het drinken was’.
    Na enkele herhalingen moesten we alsnog een echo boven halen om hen van het tegendeel te overtuigen. 🙂
    Het gelukzalige gevoel erna was navenant. Enige kanttekening: je hebt als koppel geen geheim meer, wat wel zijn charmes had.
  • Alles lijkt nog veraf.
    Na pakweg 4 maanden stonden wij eigenlijk nog niet stil bij het vervolg.
    Intussen vlogen de weken als vanouds voorbij, aangezien je eindelijk weer wat meer kunt buiten komen (dat drinken toch!). Helaas kan ze niet meer alles eten, wég sfeer. 😀 De verhalen over sushi, martino’s, saignant steaks, etc. vliegen me al om de oren. Over Orval zwijg ik in alle stilte.
  • Bezoeken aan de gynaecoloog.
    Momenten die je koestert, die bezoeken aan de gynaecoloog. Ik kan het iedereen aanraden hier zoveel mogelijk bij aanwezig te zijn. Zeker wanneer je echo’s te zien krijgt. Bij de allereerste echo pinkten we beiden een traantje weg en we hadden het lumineuze idee ook beide grootmoeders in spe uit te nodigen op een volgende echo. Fantastisch moment!
    Dat ze tegenwoordig al aardige 3D-beelden kunnen maken, is dan ook weer fascinerend. Zo beleef je het als man toch wat meer van nabij, want verder blijft dat toch vrij beperkt tot ‘stampjes voelen’ en praten tegen de buik.

baby echo

  • All hell breaks loose. Voor de man althans.
    Het besef dat we een lijst moesten samenstellen, met de daaraan gepaard gaande bezoekJES aan winkels, je hebt er engelengeduld voor nodig.
    Wie me een beetje kent, weet dat ik eerder ongeduldig ben, wat in deze dus een walgelijke combinatie bleek.
    Nadat we er eindelijk uit waren welke winkel het zou worden, volgden nog ettelijke bezoeken aan de betreffende winkel. UREN hebben we er gesleten en kennen de winkel intussen van voor naar achter. En ik zweer het je, wanneer je als man dàt punt bereikt waar je moet kiezen welke kleur de kotsdoekjes moeten hebben, snak je naar een zetelmoment met troostende Duvel.
  • Babyborrel of niet.
    Daar hebben we even over getwijfeld, maar aangezien we samen toch een vrij grote familie hebben én heel wat vrienden/kennissen, opteerden we toch maar voor de borrel. Ook hier luidt het devies niet té lang te wachten om de zoektocht op te starten, aangezien heel wat zalen toch vrij lang op voorhand geboekt zijn. Wederom een heleboel knopen door te hakken, iets wat je bovendien niet van de ene dag op de andere kunt doen.
  • Méér praktische zaken.
    Er komt toch wat bij kijken. Verzekeringen, de erkenning (voor de aangifte later), de pamperrekening, de geboortekaartjes… Vooral dat laatste bleek een zwaardere dobber dan verwacht. We hadden een donkerbruin vermoeden dat die kaartjes/doosjes en hele reutemeteut een duit kostten, maar vielen nog achterover van sommige offertes. En we regelden het dan nog zelf met de drukkerijen, zonder tussenpartij!
  • Het uitkijken naar het einde.
    Tegen dat alles zowat geregeld raakt, loopt de zwangerschap naar zijn einde toe. De spanning is bij ons nu te snijden (berekend op 13/08), maar we genieten zeker nog van onze laatste momenten met z’n 2. Net als bij het begin, merken we ook nu weer dat vat vol emoties: enerzijds met gezonde dosis schrik (het doet iets met je leven, goodbye slaap!), anderzijds reikhalzend uitkijkend naar die kleine ukkepuk.

Duimen voor een gezond wonder, want dat is het sowieso.