baby echo

Het nakende vaderschap

Na 9 maanden is het bijna zover.
Waar de vrouw uiteraard centraal staat in het hele gebeuren, is het als aanstaande vader toch ook een hele belevenis.

Enkele ‘dad facts’:

  • De voorbereiding is vanzelfsprekend plezant. 🙂
    Soms is’t ‘van moeten’!
    Zij mag in principe nog drinken en alles eten — de sfeer is nog goed.
  • Het verrassende moment — verlossend vond ik erover :-) — staat bol van de emoties.
    Van verbaasd naar opgetogen, van verschrikt tot dat tikkeltje onzekerheid.
    Na een korte looptocht begon het hier stilaan te dagen dat ik vader zou worden. Intens geluk!
  • Je moet meteen aan de slag en dat is RONDUIT VREEMD.
    Ik heb het uiteraard over de zoektocht naar een crèche die van start gaat nog voor je goed en wel beseft waar je aan toe bent. Je weet nog niks van dat kind en je dient al aan te geven wat bepaalde voorkeuren zijn, moet plots nadenken over ‘het praktische’…
    Wij hadden geluk en vonden een crèche in de buurt die ook nog tot 18u30 open is — wie geraakt daar in godsnaam om pakweg 17u?! Vroeg begonnen, is dus echt half gewonnen!
  • De eerste maanden beleef je als koppel op een ongeziene manier, zeker als je zoals wij beslissen te wachten met de aankondiging tot de veilige kaap van 3 maand is gerond.
    Zij mocht m.a.w. niet drinken én dat tijdens de feestdagen. We vreesden het ergste — iemand moest dat wel ontdekken — maar waren perfect voorbereid: altijd alcoholvrije wijn en bier in de koffer en sowieso steeds naast elkaar genesteld. Wanneer ik op Nieuwjaar een Orval tegen mijn goesting bijna ad fundum heb binnengekletst, had ze het toch even lastig. Mijn lever die avond ook. Als bij wonder heeft niemand het echter doorgehad! 🙂
    Gelukkig was ze intussen ook ok en heeft ze niet al te veel vervelende zwangerschapskwaaltjes geleden.
  • De aankondiging zelf kan ook hilarisch zijn.
    Mijn ouders geloofden er bv. niks van, aangezien ‘zij champagne aan het drinken was’.
    Na enkele herhalingen moesten we alsnog een echo boven halen om hen van het tegendeel te overtuigen. 🙂
    Het gelukzalige gevoel erna was navenant. Enige kanttekening: je hebt als koppel geen geheim meer, wat wel zijn charmes had.
  • Alles lijkt nog veraf.
    Na pakweg 4 maanden stonden wij eigenlijk nog niet stil bij het vervolg.
    Intussen vlogen de weken als vanouds voorbij, aangezien je eindelijk weer wat meer kunt buiten komen (dat drinken toch!). Helaas kan ze niet meer alles eten, wég sfeer. 😀 De verhalen over sushi, martino’s, saignant steaks, etc. vliegen me al om de oren. Over Orval zwijg ik in alle stilte.
  • Bezoeken aan de gynaecoloog.
    Momenten die je koestert, die bezoeken aan de gynaecoloog. Ik kan het iedereen aanraden hier zoveel mogelijk bij aanwezig te zijn. Zeker wanneer je echo’s te zien krijgt. Bij de allereerste echo pinkten we beiden een traantje weg en we hadden het lumineuze idee ook beide grootmoeders in spe uit te nodigen op een volgende echo. Fantastisch moment!
    Dat ze tegenwoordig al aardige 3D-beelden kunnen maken, is dan ook weer fascinerend. Zo beleef je het als man toch wat meer van nabij, want verder blijft dat toch vrij beperkt tot ‘stampjes voelen’ en praten tegen de buik.

baby echo

  • All hell breaks loose. Voor de man althans.
    Het besef dat we een lijst moesten samenstellen, met de daaraan gepaard gaande bezoekJES aan winkels, je hebt er engelengeduld voor nodig.
    Wie me een beetje kent, weet dat ik eerder ongeduldig ben, wat in deze dus een walgelijke combinatie bleek.
    Nadat we er eindelijk uit waren welke winkel het zou worden, volgden nog ettelijke bezoeken aan de betreffende winkel. UREN hebben we er gesleten en kennen de winkel intussen van voor naar achter. En ik zweer het je, wanneer je als man dàt punt bereikt waar je moet kiezen welke kleur de kotsdoekjes moeten hebben, snak je naar een zetelmoment met troostende Duvel.
  • Babyborrel of niet.
    Daar hebben we even over getwijfeld, maar aangezien we samen toch een vrij grote familie hebben én heel wat vrienden/kennissen, opteerden we toch maar voor de borrel. Ook hier luidt het devies niet té lang te wachten om de zoektocht op te starten, aangezien heel wat zalen toch vrij lang op voorhand geboekt zijn. Wederom een heleboel knopen door te hakken, iets wat je bovendien niet van de ene dag op de andere kunt doen.
  • Méér praktische zaken.
    Er komt toch wat bij kijken. Verzekeringen, de erkenning (voor de aangifte later), de pamperrekening, de geboortekaartjes… Vooral dat laatste bleek een zwaardere dobber dan verwacht. We hadden een donkerbruin vermoeden dat die kaartjes/doosjes en hele reutemeteut een duit kostten, maar vielen nog achterover van sommige offertes. En we regelden het dan nog zelf met de drukkerijen, zonder tussenpartij!
  • Het uitkijken naar het einde.
    Tegen dat alles zowat geregeld raakt, loopt de zwangerschap naar zijn einde toe. De spanning is bij ons nu te snijden (berekend op 13/08), maar we genieten zeker nog van onze laatste momenten met z’n 2. Net als bij het begin, merken we ook nu weer dat vat vol emoties: enerzijds met gezonde dosis schrik (het doet iets met je leven, goodbye slaap!), anderzijds reikhalzend uitkijkend naar die kleine ukkepuk.

Duimen voor een gezond wonder, want dat is het sowieso.