Doping in de wielerwereld

Met Michael Boogerd klapte een zoveelste wielrenner uit de biecht. Het lijstje gedopeerden valt intussen moeilijk te overzien. Kan er in feite wel gekoerst worden zonder?

A-bom

Lance Armstrong dropte recent een atoombom op de wielerwereld door eindelijk ook te bekennen.
Zijn verhaal en dat van zijn toenmalige teamgenoten wijzen er alleszins op dat de sport ‘toen’ allerminst zuiver was. Epo, bloedtransfusies, etc. waren schering en inslag.
Een rode draad in al die affaires is dat het management en de ploegdokters zich telkens afzijdig houden,

Omerta, hypocrisie, nu zuiver? Labo’s achter de feiten aan, begint bij jeugd.
Al 7-8u gereden, mr elke dag is onmenselijk zonder hulpmiddelen. Daarom: voorzichtig en een beetje gedoogbeleid? Laat ons genieten van de mooie sport.

Tags: ,

Doping in de wielerwereld

6 Responses

  1. Leuke blog.
    Echter ik blijf er bij dat je doping niet (een beetje) moet toestaan. Behalve dat je dan eindeloze discussies gaat krijgen over wat dan de grenzen zijn, zullen er altijd weer mensen zijn die ook dan weer de uitersten op zullen zoeken en passeren …
    Voor mij heeft wielrennen ook iets heroisch en dan vooral de klasssiekers en de indrukwekkende tochten zoals vandaag Tirreno-Adriatico (Sant’Elpidio a Mare). Zwoegen en ploegen, zuchten en kreunen, bouwen en vertrouwen op topmateriaal en het uiterste vergen van je lijf. Nee, doping draagt niet bij het gevoel van heroïek …

    @Koene_Rem 11 maart 2013 at 20:29 #
    • Bedankt voor de respons.
      De vraag die ik vooral wou opwerpen, is of we dat zelf écht geloven?
      Van de sport hou ik absoluut, in al haar heroïek, de epische strijd tot aan de meet in gure of té warme omstandigheden, wind op kop, etc. Om lyrisch van te worden.
      Tegelijkertijd heb je de keerzijde van de medaille: keihard trainen het hele jaar door om dan te kunnen pieken. En velen zouden al blij zijn met dat ene succes. Vandaar dat ik de gedachtengang kan volgen van diegenen die er zich toch aan durven wagen.
      Zeker als men dan dweept met de veiligheid én de voorsprong op de labo’s. Niet fair, maar van welke sport kunnen we dat wel zeker zeggen?
      En dan blijf ik er rotsvast van overtuigd dat een strenge regelgeving, maar een zeker gedoogbeleid, gezondere wielrenners aan de start zal brengen. Want dat ze nu plots het licht gezien hebben en allemaal niks meer nemen… Zo naïef zal ik nooit worden. Zeker als je sommige van die lijven ziet. :D

      Jonas Van de Steene 11 maart 2013 at 21:21 #
    • Oké, doping is fout en draagt niet bij tot het gevoel van heroïek. Maar is het logisch dat renners door de ‘no needle policy’ geen injecties mogen krijgen? Een renner die opstaat met hoofdpijn mag geen aspirientje nemen, terwijl een secretaresse dat wel mag. En in het rennersdorp twee koppen sterke koffie drinken kan eindigen met een positief plasje, terwijl een kantoormedewerker desnoods enkele liters koffie mag drinken.

      Marc 12 september 2013 at 11:39 #
      • Komt er nog eens bij dat de inspanningen die ze moeten leveren (cf. rondekoersen) niet echt ‘menselijk’ zijn.

        iOnAsJ 12 september 2013 at 11:53 #
  2. Het grote publiek ziet alleen wat in grote ploegen als US Postal of Rabobank gebeurt (gebeurde), maar in kleinere teams is het allemaal nog veel erger. Grote ploegen hebben tenminste een uitgebreide medische staf, waar renners uit kleine ploegjes ‘begeleid’ worden door hun ploegleider (meestal een ex-renner) en een self-made verzorger.

    In kleine ploegjes komen de (minder bekende) renners niet zelden voor een keuze te staan: een ‘kuurtje’ volgen of geen nieuw contract meer krijgen.

    Feit is dat je de huidige generatie profrenners niet kan vergelijken met die uit vorige generaties. Waar renners vroeger vroegtijdig de schoolbanken verlieten om wielrenner te worden, hebben jonge profs nu meestal een hogere opleiding genoten. Zo’n hogere opleiding zorgt niet alleen voor een vangnet, maar maakt de renners ook mondiger. Dus ja, renners kunnen weigeren om zich te doperen. En dat doen ze ook!

    Marc 12 september 2013 at 11:35 #
    • Héél erg juist. En dat komt dan wel minder aan bod in de media, ik ga er prat op dat het een (schrijnende) realiteit is.

      Jonas Van de Steene 12 september 2013 at 11:37 #

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: