De grote vlucht voor het echte gesprek

Ik kwam al eerder terug op de vraag of we door technologische innovatie beter (zullen) leven.
Het antwoord bleef vrij open, maar worden we ook echt socialer?


Samen alleen

Eerder deze week viel mijn oog op een artikel  in de NY Times waar Sherry Turkle het fenomeen bespreekt.
Ze bestudeert  meer dan 15 jaar sociale connecties en concludeert dat mobiele technologie niet alleen ons doen, maar ook ons zijn veranderen.
The global village werd zeer lokaal: plots konden we met alles en iedereen connecteren & communiceren.
Volgens Turkle zorgt dat er paradoxaal genoeg voor dat we alsmaar individualistischer worden. We zijn verknocht aan onze tools en grijpen er zelfs tijdens echte gesprekken naar terug. Familie-avonden, uitjes met vrienden of zelfs openhartige face-to-face babbels kennen een andere, asociale dimensie.
Turkles besluit is tamelijk verontrustend: we luisteren niet meer en stoppen ons weg achter al die schermen. ‘We kunnen niet genoeg krijgen van elkaar, zolang er maar voldoende afstand bewaard blijft’.


Het social media sprookje?

Het sluit aan bij een andere post op Frankwatching, waar men social media beschrijft als een sprookje.
Iedereen smukt zijn/haar profiel op en tracht vooral het positieve te beklemtonen. Stel je ook maar even voor dat je op LinkedIn enkel je werkpunten zou benadrukken of op Twitter constant je gal spugen over alles wat je tegenkomt. Simply not done.
Mensen hebben vooral nood aan positivisme, humor en originele insteken en zoeken elkaar ook om die reden online op.


Asociaal?

Beide artikels hebben wel een punt.
Het is nu eenmaal zo dat velen meestal positieve dingen delen én sociale media inzetten om aan personal branding te doen.
Wie leest er trouwens graag een eindeloze flow negativiteit? Defriend.
Het kàn nooit allemaal rozengeur en manschijn zijn. Voorbeelden als de ramp op Pukkelpop en het ongeluk in Zwitserland zijn legio.

En net dan blinkt social media écht uit. Elkaar helpen, luisteren, steunen en inspireren. Wie af en toe iets vraagt op Twitter, beseft ter dege hoe sterk een netwerk kan zijn.
Bovendien vergeten critici té graag dat het voor een leeuwendeel mensen een aanzet vormt om elkaar ook in het échte leven te ontmoeten.


Anders, niet slechter

Vroeger praatte men misschien niet méér, maar wel anders.
Privé, zonder  technologische stoorzenders. En vooral dat laatste wordt dé uitdaging naar de toekomst toe.
Ondanks alle ICT snufjes,  nog offline kunnen gaan en oprechte aandacht verlenen aan elkaar. Luisteren, zonder (voor)oordeelden, mét empathie. Dat kost (veel) tijd en lukt enkel met enkele echte vrienden, maar ‘t is niet minder een must dan voorheen.

Mijn inziens is technologie enkel de versterker van een trend die al langer aan de gang was.
Op alle vlak verwachten we meer van elkaar. Presteren op het werk, in de relatie, het gezin, familie, sportclub, etc.
Dankzij die technologie kunnen we inderdaad wat afstand nemen en dat is niet noodzakelijk erg. Integendeel: vaak is’t even goed eens een oud zeer  te delen met onbekenden, die op die manier ook toegevoegde waarde zullen bieden.

Omarm vernieuwing.
Haal er het beste uit en jank niet teveel over vroeger. It won’t return, you know.

Tags: , , , , , , ,

No comments yet.

Geef een reactie