De asielcrisis (part 2)

Tijdens een vorige blogpost behandelde ik de asielcrisis al even. Vanavond kwam het onderwerp weer aan bod in Terzake, waar Els Keytsman (directeur van Vluchtelingenwerk Vlaanderen) een pleidooi hield voor méér opvangplaatsen.

Impact van de vrieskou

Europa kreunt al enkele weken onder de aanhoudende vorst.
Niet in het minst de landen die met veel armoede te kampen hebben. Mensonterende beelden vullen dagelijks het nieuws, waar men statistieken opdiept van het  intussen toenemende dodental.
Voor de asielzoekers en werklozen in ons land is de situatie niet anders. Het dichtbevolkte België heeft zeker op zo’n momenten te weinig voorzieningen om die mensen noodopvang te verlenen.

Krediet voor Maggie De Block?

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block kwam al meermaals in een mediastorm terecht.
Ze zou te weinig maatregelen genomen hebben om deze crisis daadkrachtig aan te pakken.  In mijn ogen speelden velen het wat té veel op de vrouw, want het migratiebeleid is al sinds jaar en dag een angel in het regeringsbeleid.
De afgelopen jaren schoof ondermeer de partij van mevr. De Block de moeilijke, doch noodzakelijke, beslissingen op de lange baan, waardoor Maggie nu plots met de gebakken peren zit.
Het moet gezegd dat deze plotse winterkou heel wat in beweging gebracht heeft. Zo werden er vrij snel meer dan 500 plaatsen gevonden en verdient De Block alle krediet.

… en nu het beleid uitstippelen
De brand lijkt voorlopig geblust, maar niets belet dat we bij een volgende winterprik dezelfde schrijnende taferelen te zien krijgen.
Het vrij verkeer van goederen en personen in Europa is een goede zaak, zolang alles binnen de perken blijft.
We merken echter al jaren dat het evenwicht zoek is. Zo blijft België een topbestemming voor asielzoekers, waar men minder toevlucht zoekt tot pakweg Nederland.
Hoe irreëel is het dat asielzoekers hier géén plaats vinden en er daar plaats ten over is, op luttele kilometers van elkaar?

Europese aanpak
Het pleit voor een duidelijk plan op Europees niveau. In plaats van telkens voor lapmiddelen te kiezen en in nood extra opvang te voorzien, biedt men die mensen beter een open en oprechte visie. Door hen en masse toe te laten, straf je hen vroeg of laat.
En dan zwijgen we nog over de eigen bevolking, waar vandaag bv. nogmaals bleek dat falende zelfstandigen amper een sociaal vangnet hebben.
Iedereen verdient sociale zekerheid, maar dat net diegenen ‘gestraft’ worden die voor welvaart kunnen zorgen (versus – with all respect! – mensen die de eerstvolgende jaren enkel een kost zullen zijn)…

Pak de situatie ten gronde aan, nu.