Bevries de asielcrisis, niet de mensen.

Ik zou het een keer wat breder moeten uitwerken en aftoeten, maar op basis van toch enige praktijk-kennis van deze problematiek ben ik echt de mening toegedaan dat de VN het orgaan bij uitstek is om deze materie te beheren.

Enkele korte wenken daaromtrent:
- de huidige aanpak gaat uit van een situatie waarbij mensen op vlucht voor gruwelijk oorlogsgeweld bescherming kunnen aanvragen als ze er eerst als een in slagen om in een veilig land toe te komen. Gelet op alle migratie-beperkingen die er verder gelden is dat al geen evidentie en hoeft het niet te verbazen dat dit vaak clandestien gebeurt. Waarmee de poort naar geoganiseerde trafiek is opengezet. Bovendien is het maar zeer de vraag in welke mate de zwaarst getroffen slachtoffers van gewelddadige conflicten in staat zijn om dit te verwezenlijken. Geloof je echt dat straatarme vrouwen uit een afgelegen dorpje in de Kivu vlot in een veilig land geraken?
> Deze manier van werken werkt dus én mensenhandel én klasseverschillen in de hand.

Een gecoördineerde aanpak in conflictzones zelf zou één en ander kunnen kortwieken. De hulp wordt bereikbaar voor wie ze nodig heeft en de louche tussenpersoon kan minstens deels dankzij een legaal alternatief worden uitgeschakeld;

- in het huidge systeem is de hulpzoeker vaak speelbal van onvoorstelbaar lange juridische spelletjes. Ook dit wekt misbruiken in de hand: je vraagt asiel aan, laat de boel jaren aanslepen zonder ooit echt in aanmerking te komen en vraagt dan regularisatie op basis van duurzame verankering aan. Daartoe dient de asielprocedure niet, maar statistisch is het in ons land een terechte hoop. Door een minstens een eerste fase – voldoe ik aan een minimale set basiscriteria waardoor er een reële kans bestaat dat ik voor asiel in aanmerking kom – te verschuiven naar instanties in de landen van herkomst zelf behaal je enkele quick wins:
> mensen die uit landen komen waar eigenlijk geen echte dreiging heerst – de zogenaamde economische vluchtelingen dus vooral – zullen de asielprocedure hierdoor minder snel aanzien als een instrument;
> de asielinstanties in de veilige landen zullen zich meer gericht met hun eigenlijke doelgroep kunnen bezighouden wat efficiëntie ten goede komt;
> nu zit je vaak met een probleem op het niveau van de bewijslast: aantonen dat jij reëel gevaar loopt in je thuisland is niet altijd zo eenvoudig. Door een opstart ter plaatse kan tenminste nog bekeken worden of zinvolle info aan het dossier kan worden toegevoegd waardoor de terecht asiel-zoeker zijn kansen ziet verbeteren en de behandeling van zijn dossier versnellen;

- Door een supra-nationale bevoegdheidsinstantie uit te bouwen kan je de gigantische verschillen tussen gast-landen aanpakken. Kijk naar de EU: het Europees Hof voor de Rechten van de Mens verbiedt dat asielzoekers in toepassing van de Dublin-verdragen naar Griekenland worden teruggezonden als blijkt dat ze daar een eerste aanvraag deden, België kent al jaren structurele opvangproblemen en een hand over hand toenemend aantal asielzoekers, Nederland sluit asielcentra bij gebrek aan asielzoekers. Dit betekent een onterechte willekeur ten aanzien van de asielzoeker – je moet maar geluk heb goed terecht te komen. Het betekent ook dat landen intern hopeloos in de knoop liggen omtrent de uitvoering van een conventie waarvan ze allen internationaal verkondigen dat ze ze onderschrijven. Zou niet mogen. Ook de mogelijkheid om te werken aan een harmonisering van het juridische kluwen dient zich zo aan;

Dit lijken mij toch wenken die de denkoefening aan te bevelen maken.