Beste vakbonden…

De vorige staking zit nog vers in ons geheugen en vandaag kondigen de vakbonden nieuwe acties aan. Op maandag 30 januari zal men het land wederom platleggen, uit protest tegen de maatregelen die de regering zal nemen.

(On)begrip
In feite kan ik de heren vakbondsleiders en hun militanten wel volgen, tot op zekere hoogte. We verkeren in een economische recessie, ergo vrezen de pleitbezorgers van de plastic hesjes ingrepen die hun achterban zullen treffen.
De bonden storen zich vooral aan de ‘contractbreuken’ die de regering wil concretiseren.
Daarmee doelen ze op zaken die de sociale kenmerken van bepaalde statuten en cours de route wijzigen. Dat geldt bijvoorbeeld voor tijdskrediet en zogenaamde landingsbanen.

Het doel en de middelen
Dé hamvraag die hier centraal staat, is in hoeverre een nieuwe staking (de vorige heeft nogal een effect gehad!) veel zoden aan de dijk zal brengen.
Willen of niet, iedereen zal de huidige crisis voelen. Of het nu over een hogere bijdrage op bedrijfswagens gaat of verhoogde taksen op pakweg tabak, we zullen het merken in onze geldbeugel. Niet in het minst zullen ook de ondernemingen de impact voelen en daar hebben de fluohesjes een punt: naast besparende schikkingen moet men zeker ook economie bevorderende investeringen doen.
Door het land echter wéér eens een dag stil te leggen, treft men net vele bedrijven én hun werknemers. Ironisch genoeg net op een dag waar de Europese mogendheden samenkomen om een actieplan op te zetten dat de Europese markten stabiliseert en ademruimte zou moeten geven.

Rechten en plichten
De vakbonden hebben zeker hun bestaansrecht, maar ze mogen dat niet misbruiken. Staken is een recht, geen maandelijkse plicht.
Het is wél hun plicht om – net als de regering – te werken aan een zo democratisch mogelijke welvaartsstaat. En net daar schuilt de pijnlijke discrepantie. In plaats van te streven naar een aanvaardbaar compromis voor zoveel mogelijk koppen, schiet men te gratuit de opties af.
Ze willen bv. dezelfde pensioenen behouden, net als de uitkeringen voor werklozen, maar langer werken is onaanvaardbaar. Iets vertelt me dat ze de demografische driehoek niet juist interpreteren.

Realisme
Realiteitszin dringt zich dus op.
Het heden ziet er misschien niet zo rooskleurig uit, het komt er nu op neer samen tot conclusies te komen die zoveel mogelijk mensen/bedrijven/instanties vooruit helpen. Verlaat dus jullie vastgeroeste stakingspatroon en doorbreek aub die impasse met een waardig compromis.
www.wijstakenniet.be

Follow my blog with Bloglovin